Budząc się w środku nocy, żona usłyszała cichą rozmowę w kuchni. Zbliżyła się i zrozumiała, że mąż rozmawia z inną kobietą.

— To ja… byłem w toalecie.

Kłamstwo. Walentina od razu to wyczuła. Po tylu latach znała każdy jego ton.

— Wydawało mi się, że ktoś mówił w kuchni, — dodała.

— Pewnie sąsiedzi. Albo telewizor.

Znów kłamstwo. Wiktor nie spojrzał jej w oczy.

— Witia, wszystko z tobą w porządku? — spytała. — Jesteś jakiś inny.

— Inny? W jakim sensie?

— Nie wiem. Małomówny, zamyślony.

Wiktor wstał, odstawił filiżankę do zlewu.

— Problemy w pracy. Nie chcę cię martwić.

I wyszedł się ubrać. Walentina została w kuchni, czując, że coś się dzieje. Coś poważnego.

Cały dzień myślała o nocnej rozmowie. Kochanie… tęsknię… do jutra…

Czyżby Witia miał inną? W wieku pięćdziesięciu siedmiu lat? Po tylu latach małżeństwa?

Spojrzała w lustro. Zmarszczki, siwe włosy, kilka nadprogramowych kilogramów. Kiedy tak się zestarzała?

A może nie zestarzała się, tylko przestała o siebie dbać? Pomyślała: po co, przecież już jestem stara.

Łzy napłynęły jej do oczu. Czyżby Witia znalazł młodszą? Ładniejszą?

Wieczorem wrócił późno. Powiedział, że został po pracy. Ale pachniał obcymi perfumami. Kobiecymi.

— Kolacja? — zapytała.

— Nie, już jadłem.

Gdzie? Z kim? Ale nie miała odwagi zapytać. Bała się odpowiedzi.

Poszli spać w ciszy. Wiktor zasnął szybko, a Walentina leżała czuwając. A jeśli znów wstanie i zadzwoni?

Noc minęła spokojnie. Rano zauważyła, że mąż cały czas zerka w telefon, czyta wiadomości i się uśmiecha.

Do kogo pisze? O czym?

Po śniadaniu wyszedł do pracy, zostawiając telefon na ładowarce. Zapomniał go.

Walentina długo patrzyła na aparat. Nigdy wcześniej nie przeglądała cudzych rzeczy. Ale teraz…

Wzięła telefon drżącymi rękami. Nie znała hasła. Spróbowała datę ślubu — nie działało. Urodziny córki — też nie.

Przypomniała sobie, że niedawno zmienił kod. Spróbowała kilka kombinacji. Za piątym razem ekran się odblokował.

Pierwszy numer w wiadomościach był nieznany. Rozmowy długie, codzienne.

„Jak się czujesz? Tęskniłam.” — ostatnia wiadomość, wczoraj.