Budząc się w środku nocy, żona usłyszała cichą rozmowę w kuchni. Zbliżyła się i zrozumiała, że mąż rozmawia z inną kobietą.

„Też tęskniłem. Wytrzymaj jeszcze trochę.” — odpisał Wiktor.

„Kiedy się zobaczymy?”

„Jutro po pracy. W tym samym miejscu.”

Walentina usiadła. Ręce jej się trzęsły tak, że prawie upuściła telefon.

Przewinęła wyżej. Same czułe słowa: „moja droga”, „mój skarb”, „buziaki”.

Kto to? I od kiedy to trwa?

Telefon zawibrował — połączenie przychodzące. Ten sam numer.

W panice odrzuciła, odłożyła telefon i uciekła do sypialni.

Godzinę później zadzwoniła do córki.

— Nastia, możesz teraz rozmawiać?

— Jasne, mamo. Co się stało? Słyszysz się jakoś dziwnie.

— Nastia… czy tata wydaje ci się ostatnio inny?

— Inny jak?

— Cichy. Zamknięty w sobie.

Nastia zamilkła na chwilę.

— Mamo, co się dzieje?

— Nic. Tak tylko… przeczucie.

— Może powinnaś z nim szczerze porozmawiać.

— A jeśli on…

— Jeśli co?

Walentina nie umiała powiedzieć na głos swoich obaw.

— Nieważne. Zapomnij.

— Mamo, jesteś pewna, że wszystko w porządku?

— Tak, tak.

Wieczorem Wiktor wrócił.

— Zostawiłem dziś telefon w domu, — powiedział od progu.

— Tak, widziałam. Nikt nie dzwonił.

Skłamała spokojnie. A on odetchnął z ulgą.

— Jutro wrócę późno, — oznajmił przy kolacji.

— Znowu?

— Kontrola w pracy. Dużo roboty.

Kontrola? Wiktor od dwudziestu lat pracował jako tokarz. Jakie kontrole?

— A o której wrócisz?

— Nie wiem. Późno.

Czyli do tej swojej “kochanie”…

Nie spała całą noc, układając w głowie plan.

Rano zauważyła, że zakłada najlepszą koszulę — tę na święta.

— Ładnie się wystroiłeś, — zauważyła.

— Małe spotkanie w zakładzie.

Znów kłamstwo.

Gdy wyszedł, przeszukała mieszkanie. W kieszeni marynarki znalazła serwetkę z kawiarni “Przytulny Kącik”. Nigdy tam nie byli razem.

A w szufladzie — karteczkę, kobiecym pismem: “Czekam. Nie spóźnij się. Całuję.” I adres — ulica Mira 15.

Serce Walentiny waliło jak młot. Więc tam się spotykają.

Usiadła i zapłakała. Trzydzieści lat małżeństwa. I co teraz? Rozwód? Zaczynać od nowa w wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat?

Ale musiała poznać prawdę.

W sobotę poszła za nim. Wyszedł o drugiej, mówiąc, że idzie do Pietrowicza.

Założyła ciemne okulary, chustkę, i ruszyła za nim.

Wysiadł w centrum, na ulicy Mira, wszedł do domu numer 15 — ten z kartki.

Po pięciu minutach weszła za nim. Na domofonie: mieszkanie 23, nazwisko Morozowa.

Kim jest ta Morozowa? Młoda? Rozwiedziona?

Zatrzymała się na klatce i przez okno schodów obserwowała drzwi.