Był wyśmiewany w obozie, aż nagle komendant zamarł, gdy zobaczył tatuaż na jego plecach…

Jej przyjaciółki się śmiały, jedna trzymała rękę przy ustach, jakby to było zabawne, żeby ją zatrzymać. Olivia ugryzła batona, żuła powoli i spojrzała w górę.

„Zgłosiłam się,” powiedziała.

Jej głos był suchy, rzeczowy, jakby po prostu podawała fakty. Uśmiech Madison stał się szerszy.

„Dobrze, ale dlaczego?” naciskała i pochyliła się do przodu.

„Nie krzyczysz ‘elitarna żołnierka’. Spójrz, co masz na sobie,” powiedziała, machając ręką w stronę błotnistego T-shirtu Olivii i jej prostych brązowych włosów.

Olivia odłożyła batona na ławkę i odchyliła się, ledwie wystarczająco, aby Madison się wzdrygnęła.

„Jestem tu, żeby trenować,” powiedziała spokojnie. „Nie po to, by głaskać twoje ego.”

Madison stanęła, policzki jej się zarumieniły.

„W porządku,” mruknęła i odwróciła się. „Dziwne.”

Ten popołudniowy marsz był zaprojektowany jako rodzaj szczególnego piekła. Kadeci musieli przejść zalesiony grzbiet z mapą w ręku, w złej pogodzie; survival na wojskową modłę.

Olivia poruszała się samotnie między drzewami, kompas mocno w ręku, kroki ciche między igliwiem.

Grupa czterech kadetów pod przewodnictwem Kyle’a Martineza znalazła ją, gdy stała pod dużym dębem i sprawdzała mapę.

Kyle jest szczupły i ambitny, typ od pierwszego dnia chcący przyciągnąć uwagę Lance’a, a Olivię postrzega jako łatwy cel, by zaimponować swoim towarzyszom z grupy.

„Hej, Dora Odkrywczyni,” zawołał, przerywając ciszę lasu. „Zgubiłaś się kiedyś, czy po prostu zbierasz kwiatki?”

Jego grupa śmiała się i krążyła wokół niej jak wataha wilków wyczuwająca słabość.

Olivia złożyła mapę palcami i poszła dalej; ale Kyle nie dał jeszcze wystarczającego widowiska swojemu publiczności. Pobiegł, wyrwał jej mapę z rąk.

„Zobaczymy, co potrafisz bez niej,” powiedział, rozerwał mapę na pół i rzucił kawałki w powietrze. Reszta wiwatowała. Olivia zatrzymała się, jej oczy śledziły kawałki unoszące się na wietrze.

Spojrzała na Kyle’a, jej twarz całkowicie neutralna, i powiedziała: „Mam nadzieję, że wiesz, jak wrócić.” Następnie odwróciła się i poszła dalej, nie zmieniając tempa, jakby utrata mapy była tylko drobnym problemem.

Śmiech Kyle’a ucichł, ale jego grupa wciąż żartowała, ich głosy rozbrzmiewały między drzewami.