Byłam w piątym miesiącu ciąży, kiedy moja siostra bliźniaczka wprowadziła się do mojego męża i wdała się w romans. Znalazłam w jego biurku jej fałszywy dowód osobisty; planowali wspólną ucieczkę. W końcu skonfrontowałam się z nimi, krzycząc: „Jesteś w ciąży z jego dzieckiem, prawda?”. Zamiast odpowiedzieć, po prostu wstała – a prawda, którą wyjawiła, była o wiele bardziej przerażająca niż jakikolwiek romans…

Cisza w naszym domu nabrała mocy. Stała się czymś żywym, oddychającym, co siedziało między mną, moim mężem Markiem i moją siostrą bliźniaczką Laurą. Przez ostatni miesiąc, odkąd Laura pojawiła się w naszych progach, blada i przerażona, potrzebująca miejsca, by zatrzymać się „na chwilę”, nasz niegdyś szczęśliwy dom przeobraził się w teatr tajemnic.

Mam na imię Anna i jestem w piątym miesiącu ciąży. A przynajmniej tak świat – i ja sama do niedawna – uważał. Moje życie powinno być symfonią radosnego oczekiwania. Zamiast tego było kakofonią podejrzeń. Dwoje ludzi, których kochałam i którym ufałam najbardziej na świecie – mój mąż i moja druga połówka – krążyło wokół mnie jak cienie, a ich losy splatały się w spisku, który prowadził do najbardziej rozdzierającego serce finału, jaki można sobie wyobrazić.

Zaczęło się od szeptów. Wchodziłam do pokoju, a ich cicha, intensywna rozmowa nagle cichła. Mark, który kiedyś dzielił się każdym szczegółem swojego dnia, teraz udzielał wymijających, lekceważących odpowiedzi. „Gdzie byłeś?” – pytałam. „Och, po prostu załatwiałem sprawy dla Laury” – odpowiadał, unikając mojego wzroku.

Potem zaczęły się nocne telefony. Mark odbierał je w swoim gabinecie, za zamkniętymi drzwiami, a jego głos brzmiał cicho i natarczywie. A jego uwaga, kiedyś skupiona wyłącznie na mnie i naszym nadchodzącym dziecku, teraz obsesyjnie skupiała się na mojej siostrze. Robił jej specjalne herbatki, poprawiał poduszki i patrzył na nią z wyrazem tak głębokiego, niepokojącego zatroskania, że ​​aż serce pękało mi z zazdrości.

Laura, moja pełna życia, nieustraszona bliźniaczka, była cieniem samej siebie. Była nerwowa, emocjonalna i większość dni spędzała w swoim pokoju. Kiedy była ze mną, robiła dobrą minę do złej gry, ale w jej oczach malował się strach, którego nie chciała nazwać. Mój macierzyński, opiekuńczy instynkt walczył z narastającą, trującą pewnością zdradzonej żony. Z powodu wzmożonej wrażliwości mojej rzekomej ciąży, każde skryte spojrzenie, każde wspólne, ciche porozumienie między nimi, było niczym sztylet wbijający się w moje wnętrzności. Byłam wypychana na zewnątrz mojego własnego życia i byłam przekonana, że ​​mój mąż i moja siostra mają romans.

Mój umysł, rozpaczliwie pragnący jasności, stał się umysłem detektywa, nieustannie poszukującego wskazówek, które potwierdziłyby horror, w który już wierzyłem. A dowody były druzgocące.

Pewnego popołudnia podsłuchałem ich w kuchni, ich głosy były ciche i gorączkowe. „…papierkowa robota jest prawie skończona” – mówił Mark. „Następna wizyta u lekarza jest we wtorek. Musimy uważać, żeby Anna nie nabrała podejrzeń”. Wizyty u lekarza? Papierkowa robota? Słowa wisiały w powietrzu jak trucizna.