Byłem tylko cichym stażystą, kiedy zauważyłem starszego mężczyznę, którego nie zauważono w holu. Przywitałem go na migi, nieświadomy, że prezes mnie obserwuje – ani kim ten mężczyzna tak naprawdę jest.

Byłem tylko nieśmiałym stażystą robiącym kopie i przynoszącym kawę, kiedy go zobaczyłem: starszego mężczyznę stojącego samotnie w zatłoczonym holu naszej firmy, wyraźnie sfrustrowanego, gdy kolejne osoby przechodziły obok niego, nie patrząc na niego. Kiedy zorientowałem się, że jest głuchy i próbuje się porozumieć, podszedłem do niego i pomachałem prostym gestem: „Dzień dobry, w czym mogę pomóc?”. Nie miałem pojęcia, że ​​prezes firmy obserwuje nas z antresoli.

Sześć miesięcy temu byłam najbardziej niewidzialną osobą w Meridian Communications. W wieku dwudziestu dwóch lat byłam młodszą stażystką w dziale marketingu, która spędzała dni na robieniu kserokopii, porządkowaniu szaf z materiałami i próbach wtopienia się w tło jednej z najbardziej prestiżowych agencji reklamowych w Chicago. Byłam osobą, która jadła lunch samotnie przy biurku i korzystała ze schodów zamiast windy, aby uniknąć pogawędek. Staż miał być moim nowym początkiem, ale stał się kolejnym miejscem, w którym czułam się mała i nic nieznacząca.

Jedyną rzeczą, która nadawała mojemu życiu prawdziwy sens, był mój młodszy brat, Danny. Miał osiem lat i urodził się głuchy. Podczas gdy nasi rodzice z trudem uczyli się języka migowego, ja rzuciłem się w to z pasją, która zaskoczyła wszystkich. Danny stał się moją motywacją do opanowania czegoś, co miało znaczenie. Kiedy zaczynałem pracę w Meridian, biegle władałem amerykańskim językiem migowym. To była jedyna umiejętność, z której byłem naprawdę dumny, choć nigdy nie wydawała mi się istotna. W świecie korporacji moja umiejętność komunikowania się ze społecznością głuchych wydawała się pięknym, lecz bezużytecznym talentem, jak gra na skrzypcach w świecie, w którym cenione są tylko gitary elektryczne.