„Chcemy spokojnych Świąt Wielkanocnych, tylko my i rodzina twojej siostry” – napisała mama. Odpowiedziałam „Idealnie” i zarezerwowałam luksusowy wypad na wyspę. Kiedy zobaczyli moje zdjęcia, ich spokojna Wielkanoc zamieniła się w koszmar pełen żalu. Potem…

Kiedy starsi partnerzy wezwali mnie do sali konferencyjnej i zaproponowali mi partnerstwo, naprawdę się rozpłakałem. To oznaczało nie tylko bezpieczeństwo finansowe, ale także znaczenie tych wartości wszystkich lat mozolnych, które są niemożliwe do rozliczenia i rozliczania się z godzinami, które okazały się po ludzku użycia.

Zadzwoniłam do rodziców zaraz po podpisaniu umowy o partnerstwie, ledwo powstrzymując ekscytację. Mamo, udało mi się. Zostałam partnerem. Odpowiedź była co chłodna. Och, to miłe, kochanie. Słuchaj, mogę cię oddzwonić? Emma przywozi bliźniaki i chcę dokończyć przygotowywanie dla nich przekąsek. Kiedy w końcu udało się ich namówić na uroczystą rozmowę, powrócić na coś wyjątkowego.

Zamiast tego wybrali, którą lubiła Emma, ​​​​i przedostali 20 minut na omawianiu harmonogramów snu bliźniaków. A kiedy to oznacza, co oznacza partnerstwo, lata pracy, implikacje finansowe, uzasadnienie zawodowe, moja mama przerwała, powoduje powiadomienie o czymś uroczym, co jedno z bliźniaków stosowania tego ranka. W połowie kolacji przepraszałem do poważnie i poważnie rozważałem wyjście.

Ale została stworzona, i kiwałam przez głowę przez jedną jednostkę emisykoncentrową rozmów, podczas gdy moje dokumenty dotyczące partnerów leżących nietkniętych w teczce, o większej szerokości geograficznej każdego życia podporządkowanej do szumu w tle. „Jasne, mamo. Miłej zabawy” – od dzieci, nie ruszając palców, mimo bólu ściskającego żołądek. Nie ważne, że ich wiadomość właśnie została sprawdzona przez moją decyzję o niespodziance, którą planowałam.

Osiem miesięcy temu zachwycającą willę na Lazurowym Wybrzeżu, o czym nie mówiłem przed najbliższą rodziną. Nieruchomość z zapierającymi dech w piersiach widokami na morzu, które wykraczają i pokojami są doskonałe, a moim oczekiwaniom. Willa była impulsywnym skutkiem, który został pociągnięty do odpowiedzialności karnej w moim życiu.

Byłem we Francji na konferencji prawniczej w Nicei i podczas weekendowego wypadu wybrałem się na przejażdżkę wzdłuż wybrzeża. Znak nieruchomości był ledwo widoczny przez drzewa oliwne, ale coś w tej posiadłości mnie pociągało. Zbudowana w latach 20. XX wieku przez francuskiego przemysłowca, willa była pieczołowicie utrzymywana przez tę samą rodzinę przez dziesięciolecia, zanim zdecydowali się ją sprzedać.

W chwili, gdy przekroczyłem żelazną bramę i ujrzałem Morze Śródziemne rozciągające się bezkresnie za tarasowymi ogrodami, wiedziałem, że muszę go mieć. Sam dom był arcydziełem architektury: kremowe kamienne ściany, terakotowe dachówki i okna sięgające do podłogi, które wychwytywały każdy kąt naturalnego światła.

Wnętrza pokoi płynnie przechodziły jeden w drugi, z wysokimi sufitami, oryginalnymi marmurowymi podłogami i starannie zachowanymi detalami z epoki. Apartament główny zajmował całe trzecie piętro i posiadał prywatny taras z widokiem na morze oraz łazienkę, która przypominała luksusowe spa. Osiem dodatkowych sypialni, każda z własnym charakterem i widokiem, mogło wygodnie pomieścić duże grupy.