Choć wiedzieli, że jestem bezpłodna, rodzina pana młodego i tak poprosiła o moją rękę. A w noc poślubną, kiedy podniosłam koc… zamarłam.

Wziął głęboki oddech.

„Popełniłam błąd.
Pomyłka w laboratorium. Twoje wyniki zostały zamienione z wynikami innej pacjentki.
Nigdy nie byłaś bezpłodna”.

Cisza była nie do zniesienia.

„Szukałem cię latami” – kontynuował –
„ale nie mogłem cię znaleźć.
Kiedy zobaczyłem twoje nazwisko na liście personelu szpitala,
wiedziałem, że los daje mi drugą szansę –
żeby wszystko naprawić”.

Łzy zamazały mi obraz.
Ręce mi się trzęsły.

„Więc dlatego mnie poślubiłeś?” – wyszeptałam.
„Bo chciałeś przebaczenia?”

Daniel nic nie powiedział.

I w tej ciszy usłyszałem prawdę głośniejszą niż jakiekolwiek wyznanie.

Tej nocy, gdy w oddali rozbrzmiewał słaby dźwięk dzwonów kościelnych,
uświadomiłem sobie, że nie wszystkie historie miłosne rodzą się z przeznaczenia.
Niektóre zaczynają się poczuciem winy –
a kończą ciężarem prawdy zbyt ciężkiej do udźwignięcia.