Co byś zrobił, gdyby po wejściu do więzienia po raz pierwszy wszyscy myśleli, że jesteś…

Tomás znosił to wszystko z milczącym opanowaniem, które wprawiało w osłupienie nie tylko agresorów, ale i pozostałych więźniów. Jego cierpliwość jednak nie była nieskończona. Czekał na odpowiedni moment. W głębi duszy miał nadzieję, że nigdy nie nadejdzie, że być może szczur straci zainteresowanie, ale wiedział, że dręczyciele rzadko ustępują bez konfrontacji.

Każdej nocy w swojej celi, otoczony kakofonią więziennego niepokoju, Tomás medytował, skupiając się na oddechu, tak jak go nauczono. Jego myśli wracały do ​​treningu, dyscypliny i kontroli wpajanej mu latami. Pamiętał mądre słowa Mistrza Chena, który zawsze mawiał: „Prawdziwa siła nie tkwi w pięściach, ale w umiejętności wyboru, kiedy ich użyć”.

Przełom nastąpił pewnego ponurego popołudnia na dziedzińcu więziennym. Niebo było szare, zwiastując deszcz, co potęgowało przytłaczającą atmosferę. Tomás robił pompki w kącie, gdy szczur i jego kumple podeszli, zachęceni przez liczniejszą niż zwykle publiczność. Szczur uznał, że nadszedł czas, by przekazać wiadomość, raz na zawsze ustalić, kto rządzi więzieniem.

„Dziś uczysz się swojego miejsca, mnichu” – zadrwił szczur, teatralnie strzelając palcami. Tłum, spragniony rozrywki, utworzył wokół nich luźne koło. Atmosfera była przesycona oczekiwaniem.

Tomás wstał powoli, po raz pierwszy patrząc szczurowi w oczy. Nie było w nim strachu ani gniewu, tylko spokojna determinacja, która zaskoczyła szczura. Prześladowcy spodziewali się tchórzliwej reakcji, a nie tak spokojnego buntu.

Kiedy szczur rzucił się do ataku, wymachując pięściami z siłą kogoś, kto nigdy nie napotkał prawdziwego oporu, dla Tomása czas jakby zwolnił. Każdy mięsień, każdy ruch, którego się nauczył, powrócił do niego w mgnieniu oka. Zręcznie uskoczył, jego ruchy były płynne i precyzyjne. Jedno, celne kopnięcie posłał szczura na ziemię, łapiąc powietrze.

Na podwórku zapadła cisza. Nieoczekiwany zwrot akcji zszokował wszystkich, w tym strażników obserwujących z daleka. Orszak szczura zawahał się, niepewny, co zrobić. Nigdy nie widzieli, jak ich przywódca został tak bez wysiłku rozmontowany. Tomás stanął nad powalonym łobuzem, podając mu rękę – gest raczej pokoju niż zwycięstwa.