„Co dajesz, to dostajesz”: wizyta syna w domu starców ujawniła ostatnią lekcję matki

Po śmierci ojca pewien mężczyzna podjął decyzję, która miała go później prześladować – umieścił starzejącą się matkę w domu starców.

Na początku odwiedzał ją regularnie. Kilka godzin tu, wakacje tam. Ale życie toczyło się dalej – praca, obowiązki, powiększająca się rodzina – a te wizyty stawały się rzadsze, bardziej pospieszne i przepełnione poczuciem winy, które starannie ukrywał za uprzejmymi uśmiechami i krótkimi uściskami.

Jego matka, łagodna i cicha, ani razu się nie skarżyła.

Aż pewnego dnia zadzwonił telefon.

„Stan twojej matki jest bardzo krytyczny… Proszę przyjechać szybko”
Połączenie pochodziło z domu starców.

Głos po drugiej stronie był naglący. „Stan twojej matki się pogorszył. Nie wiemy, ile czasu nam zostało. Proszę ją odwiedzić”.

Syn natychmiast wyszedł z pracy, serce waliło mu jak młotem, a poczucie winy narastało niczym fala, której nie mógł powstrzymać. Nie widział jej od tygodni. Może nawet dłużej.

Kiedy dotarł na miejsce, zastał ją w łóżku – kruchą, milczącą, owiniętą w koc zbyt cienki jak na tę porę roku. Jej oddech był płytki. Jej twarz, choć stara i zmęczona, wciąż miała tę samą łagodność, która kiedyś całowała jego obolałe kolana i koiła jego dziecięce lęki.

Usiadł obok niej, a w jego oczach napływały łzy. „Mamo” – wyszeptał. „Co mogę dla ciebie zrobić? Potrzebujesz czegoś?”

Powoli otworzyła oczy, uśmiechnęła się blado i powiedziała:

„Zamontuj wentylatory. Kup lodówkę. Karm ich lepiej”.

„Proszę” – powiedziała ledwo słyszalnym głosem. „Postaw tu wentylatory. Nie ma tu cyrkulacji powietrza. Robi się tak gorąco… za gorąco”.

Zatrzymała się, a jej wzrok powędrował w stronę okna. „Poza tym… jeśli możesz… kup lodówkę. Jedzenie tu zbyt szybko się psuje. Wiele nocy… kładłem się spać głodny”.

Syn zamrugał, oszołomiony. „Mamo, nigdy mi o tym wcześniej nie mówiłaś. Dlaczego teraz? Czemu czekałaś do dziś – kiedy…”

Głos mu się załamał. Nie mógł dokończyć zdania.