Co roku moi rodzice wymyślali wymówki, żeby nie spędzić ze mną moich urodzin. W tym roku kupiłam nowy domek nad jeziorem i spędziłam tam urodziny z moimi prawdziwymi przyjaciółmi. Pewnego dnia po tym, jak udostępniłam zdjęcia na Instagramie i napisałam „Najlepsze przyjęcie urodzinowe w życiu”, pojawili się moi mama, tata i siostra i powiedzieli, że 50% należy do nich, ale ja…

Wpatrywałam się w ekran telefonu, obserwując, jak czat grupowy rozświetla się wiadomościami o planach na weekend i urodzinach. Moi znajomi planowali przyjęcie-niespodziankę dla niejakiej Jessiki. Uśmiechnęłam się, szczerze się z niej ciesząc, mimo że moje urodziny minęły 3 dni temu, a rodzina nie dała mi ani jednego SMS-a.

Miałam dwadzieścia siedem lat, a wciąż czułam ten znajomy ból każdego października, gdy nadchodziły moje urodziny. Co roku moi rodzice i starsza siostra Veronica znajdowali powody, żeby być niedostępnymi. Konferencje służbowe. Ważne terminy. „Nagłe wypadki” w ostatniej chwili, które jakimś cudem zawsze zbiegały się z 15 października.

Kiedy miałem 12 lat, nie mogli przyjść na moje urodziny, bo Veronica miała występ taneczny.

Kiedy miałem 16 lat, mój ojciec wyjechał w pilną podróż służbową do Dallas.

Kiedy moja matka miała 21 lat, stwierdziła, że ​​ma migrenę i cały dzień leżała w łóżku, podczas gdy Veronica poszła na zakupy z przyjaciółkami.

Wymówki piętrzyły się niczym warstwy osadu, każda z nich coraz mocniej uciskała moją pierś.

Pracowałem jako projektant wnętrz komercyjnych w Portland, specjalizując się w projektowaniu przestrzeni restauracyjnych i kawiarnianych. Praca ta dawała mi mnóstwo zajęć i w ciągu ostatnich 3 lat zbudowałem solidną reputację w branży. W moim portfolio znajdowały się jedne z najpopularniejszych lokali gastronomicznych w regionie Pacyfiku Północno-Zachodniego. Zarobki były dobre – wręcz lepsze niż dobre – a ja ostrożnie inwestowałem.

Moje mieszkanie w dzielnicy Pearl District odzwierciedlało moją estetykę: czyste linie, naturalne materiały, ciepłe oświetlenie, które sprawiało, że wszystko wydawało się domowe. Ale byłam tam tylko ja. Zawsze tylko ja, zwłaszcza w dni, które powinny mieć znaczenie.