Czarna służąca spała na podłodze z dzieckiem – miliarder ją zobaczył… I wtedy stało się coś dziwnego

—„Cholera jasna! Co ty sobie myślisz, że robisz? Ohydne. Odrażające. Tego się nigdy nie dotyka.

Podajesz. Patrzysz. Ale nigdy nie trzymasz.”

Słowa Nathaniela Blake’a raniły jak rozbite szkło. Wpadł do pokoju, wyrywając niemowlę z ramion Mai Williams z taką siłą, że zaparło jej dech w piersi.

„Nie, proszę, właśnie zasnęła.”

„Nie przestawała płakać.” „Nie obchodzi mnie to” – warknął. „Jesteś pomocą. Nie jej matką. Jesteś niczym.”

Niczym.

Dziecko krzyknęło w chwili, gdy zostało oderwane od piersi Mai. Brzmiało to tak, jakby coś w niej pękło.

Jej maleńkie piąstki drapały pustą przestrzeń. Jej krzyk był ostry, przeszywający, rozpaczliwy.

„Cicho. Lily. Cicho. Wszystko w porządku, kochanie.”

„Jestem tutaj” – krzyknął Nathaniel.

Jej szloch tylko się wzmagał, ciało skręcało się, twarz miała czerwoną i łapała oddech.

„Dlaczego ona nie chce przestać?” Maya zamarła, serce waliło jej jak młotem.

„Próbowałam wszystkiego” – wyszeptała. „Śpi tylko w moich ramionach. To prawda”.

Nie odpowiedział. Stał sztywno, a jęki córki stawały się coraz głośniejsze.

„Oddaj ją” – powiedziała Maya cicho, ale stanowczo.

Zacisnął szczęki.

„Powiedziałem, żebyś ją oddał. Jest przerażona. Straszysz ją”.

Nathaniel spojrzał na dziecko, a potem na Mayę. Jego spojrzenie było zimne, ale pod nim czaiło się coś jeszcze – niepewność, niechęć… a potem poddanie.

Położył Lily z powrotem w jej ramionach. Dziecko natychmiast przytuliło się do piersi Mai, jakby jej ciało przypomniało sobie, gdzie jest bezpieczeństwo. W ciągu pół minuty szlochy ucichły, przechodząc w drżące czkawki, a potem w kruchy sen.

Maja mocno ją przytuliła, opadając na dywanik, kołysząc się delikatnie i mamrocząc bez namysłu:
„Mam cię. Mam cię, kochanie”.