„Czy mogę zjeść z tobą kolację?” – zapytała bezdomna dziewczyna milionera. Jego odpowiedź wzruszyła wszystkich do łez…

„Ktoś, kto bardzo cię przypomina”.

W końcu historie wypłynęły na powierzchnię: o nocach spędzonych w opuszczonych budynkach, o byciu ignorowanym, niewidzialnym i uciskanym przez miasto, które dbało tylko o bogactwo i prestiż.

„Nikt mi nie pomógł” – powiedział. „Więc wytyczyłem własną drogę. Ale przysiągłem, że jeśli kiedykolwiek zobaczę dziecko takie jak ja… nie odwrócę wzroku”.

Emily płakała za chłopcem, którym był. Za murami, które zbudował. Za światem, który go porzucił.

Pięć lat później stanęła na scenie w Nowym Jorku, by wygłosić pożegnalne przemówienie.

„Moja historia nie zaczęła się na Columbii” – powiedziała. „Zaczęła się na chodnikach Chicago – od pytania i mężczyzny, który był na tyle odważny, by na nie odpowiedzieć”.

Publiczność płakała.
Ale prawdziwy moment nadszedł, gdy wróciła do domu.

Zamiast mówić o wolnych miejscach pracy czy możliwościach dalszej edukacji, Emily zorganizowała konferencję prasową i ogłosiła szokujące oświadczenie:

Zakładam fundację „Can I Eat With You?”, której celem jest zapewnienie pożywienia, schronienia i edukacji bezdomnym dzieciom w całych Stanach Zjednoczonych. Pierwsza darowizna pochodzi od mojego ojca, Richarda Evansa, który zobowiązał się przekazać 30% swojego majątku.

Ta historia stała się wiadomością krajową. Popłynęły datki. Znane osobistości zadeklarowały swoje wsparcie. Wolontariusze zgłaszali się masowo.

A wszystko dlatego, że jedna głodna dziewczynka odważyła się poprosić o miejsce przy stole – a jeden mężczyzna się zgodził.

Co roku 15 października Emily i Evans wracają do tej samej bistro.

Ale nie siedzą w środku.

Rozstawiają stoły na chodniku.

I serwują posiłki – gorące, sycące i bez zadawania pytań – każdemu dziecku, które się pojawi.

Bo kiedyś jeden talerz jedzenia zmieniał wszystko.