„Czy można podać za talerz?” Dwunastoletnie bezdomne dziecko prosi o „zagrane za jedzenie” w luksusowej restauracji — pytanie wywołało uśmiech całej sali bankietowej, ale po pierwszym dźwięku cała sala na wypadek „Szanse dla młodzieży” nagle zamilkła.

Pytanie, które przeszyło kryształ

Sala balowa brzęczała pieniędzmi — kryształ dzwonił, śmiech unosił się w powietrzu, kwartet smyczkowy splatał uprzejme melodie pod żyrandolami.

głębokość przebiła się mały głos.

„Czy mogę dać… za jedzenie?” Dziewczynka stanęła w szufladzie, trzymając obdarty plecak. Miała na imię Amelia. Dwanaście łac.

Kurz na trampkach. Oczy utkwione w fortepianie koncertowym, jakby był brzegiem po zawieszeniu pływania.

Kiedy uprzejmość staje się okrutna

Głowy wydostały się. Kilka uśmiechów stężało. przywódca w srebrnej sukni wyszeptał: „Ochrona?” Inny dodatek, który pojawia się drwiąco: „Słodkie — myśli, że do mikrofonu.”

Ironia bólowa — lecznicza gali była „Szansa dla młodzieży”.

A jednak sala, która wznosiła toasty za możliwość, została odrzucona od niej, gdy została zatrzymana.

Jedna życzliwa para oczu

Zanim zadziała, może ją odgonić, do przodu wysuń się maître d’, Mateo.

„Jesteś głodny?” Skinęła głową raz. „Dobrze” – powiedział cicho.

„Zaczniemy od zupy. A co do fortepianu — zapytaj naszych gospodarzy.”

Jego głos został usunięty, przez ucięcie drwiących uśmiechów.

Strażnicy wahania