Dałem mojej córce farmę, żeby mogła odbudować swoje życie. Podczas wizyty zobaczyłem ją stojącą przy zlewie i cicho płaczącą, podczas gdy rodzina jej nowego męża ucztowała w salonie. Wszedłem do domu, spojrzałem prosto na jej teściową i powiedziałem tylko trzy słowa.

Miałam czterdzieści pięć tysięcy dolarów zaoszczędzonych przez trzydzieści lat pracy jako księgowa – pieniądze, które odłożyłam na emeryturę, na późniejsze lata, żeby nie być dla nikogo ciężarem. Ale kiedy zobaczyłam moją córkę w takim stanie, wiedziałam, że pieniądze mają ważniejszy cel.

Znalazłem tę małą farmę na obrzeżach Atlanty. Nie była duża, ale piękna. Dwa akry ziemi z drzewami owocowymi, dom z trzema sypialniami, przestronna kuchnia z oknami wychodzącymi na ogród.

Kosztowało pięćdziesiąt dwa tysiące, więc musiałem wziąć siedem tysięcy pożyczki z banku. Ale nie przejmowałem się tym. Kiedy zobaczyłem minę Laury w dniu, w którym dałem jej klucze, wiedziałem, że podjąłem właściwą decyzję.

„Czy to moje, mamo?” – zapytała mnie z oczami pełnymi łez. „Czy to naprawdę moje?”

„Twoje i nikogo innego” – powiedziałem, mocno ją przytulając. „Miejsce, w którym możesz zacząć od nowa. Gdzie nikt nie będzie mógł sprawić, że poczujesz się gorsza niż jesteś”.

Tego dnia płakaliśmy razem. Płakaliśmy ze szczęścia, z nadziei, z poczuciem, że w końcu wszystko się poprawi.

Wyobrażałam sobie Laurę mieszkającą tu spokojnie, pielęgnującą ogród, może otwierającą małą piekarnię, o jakiej zawsze marzyła. Wyobrażałam ją sobie w spokoju.

Nigdy sobie tego nie wyobrażałem.

Nigdy nie wyobrażałam sobie, że sześć miesięcy później spotka Roberta w sklepie spożywczym, że będzie na początku tak czarujący, tak troskliwy, tak różny od jej byłego męża. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że pobiorą się tak szybko, zaledwie cztery miesiące po poznaniu. I z pewnością nigdy nie wyobrażałam sobie, że zabierze ze sobą tę rodzinę, która teraz zamieniła azyl mojej córki w swój osobisty cel wakacyjny.

„Alice, co za niespodzianka” – powiedziała mama Roberta, kiedy w końcu zobaczyła mnie stojącą w wejściu do kuchni. Jej głos był słodki, ale oczy zimne jak lód. „Nie wiedzieliśmy, że dziś przyjdziesz”.

„To moja własność” – powiedziałem spokojnie, choć w środku aż kipiałem ze złości. „Mogę przyjść, kiedy tylko zechcę”.

Uśmiechnęła się, ale nie był to miły uśmiech. To był uśmiech kogoś, kto wierzy, że już wygrał, że ma wszystko pod kontrolą.

„Oczywiście, oczywiście” – powiedziała, wstając z sofy i podchodząc do mnie z pewnością siebie osoby, która czuje się właścicielką tego miejsca. „Chociaż formalnie rzecz biorąc, teraz należy ono do twojej córki i mojego syna, prawda? Są małżeństwem. Co należy do jednego, należy do drugiego”.

Poczułem ciarki na plecach. Ta kobieta doskonale wiedziała, co robi. Wiedziała dokładnie, które przyciski nacisnąć.

„Laura” – zawołałam, nie odrywając wzroku od Rosalyn. Tak miała na imię ta żmija przebrana za szanowaną damę. „Proszę tu podejść”.

Moja córka podniosła wzrok znad zlewu. Jej oczy były zaczerwienione i opuchnięte. Spojrzała na mnie z mieszaniną ulgi i strachu, jakby moja obecność mogła ją uratować, ale też pogorszyć sytuację.

„Jestem zajęta, mamo” – powiedziała łamiącym się głosem. „Muszę skończyć sprzątanie po śniadaniu”.

„Niech ktoś inny to posprząta” – powiedziałem stanowczo. „Chodź tu. Już”.

Rosalyn się roześmiała. Roześmiała mi się w twarz, jakbym opowiedział najzabawniejszy dowcip na świecie.

„Och, Alice, nie dramatyzuj. Laura tylko pomaga w obowiązkach domowych. Jesteśmy rodziną, prawda? Rodziny sobie pomagają.”

Rozejrzałem się po salonie. Dwie siostry Roberta leżały rozwalone na kanapie, oglądając telewizję, z nogami na moim stoliku kawowym. Brat palił papierosy na podwórku, nie zwracając na siebie uwagi. Dzieci zostawiły po sobie bałagan z zabawkami i jedzeniem na podłodze, a żadne z nich nie kiwnęło palcem, żeby pomóc.

„Jak długo tu jesteś?” zapytałem.