Dowiedziałam się, kim jest kochanka mojego męża i pojawiłam się na jej rodzinnym przyjęciu. Na oczach wszystkich gości oddałam jej czerwoną bieliznę, którą znalazłam w samochodzie męża. Ale gra dopiero się zaczynała…

Kiedy odkryłam czerwoną bieliznę na tylnym siedzeniu samochodu Daniela, nie krzyczałam, nie płakałam ani nie konfrontowałam się z nim. Przyjrzałam się jej – delikatnej koronce , rozmiar S, dalekiej od wszystkiego, co kiedykolwiek założę – i schowałam ją z powrotem do papierowej torby, gdzie ją schował. Potem spojrzałam na jego ostatnie SMS-y. Wciąż pojawiało się jedno imię: Emily Carter . Rozpoznałam je od razu. Pracowała w biurze Daniela, nowa koordynatorka ds. marketingu z promiennym śmiechem i przeciągłymi spojrzeniami.

Tydzień później dowiedziałem się, że idzie na rodzinne przyjęcie – zaręczyny brata – do domu rodziców po drugiej stronie miasta. Wtedy coś we mnie stwardniało. Nie zamierzałem się ukrywać. Nie zamierzałem się tchórzyć. Zamierzałem wyznać jej prawdę przed wszystkimi, których kochała.

Kiedy przyjechałem, podwórko było pełne ludzi: światełka, tace z cateringiem, brzęk kieliszków, uprzejmy śmiech. Emily stała przy stoliku z napojami w miękkiej niebieskiej sukience , z idealnie ułożonymi blond włosami. Daniela tam nie było – oczywiście, że nie. Nigdy nie zaryzykowałby pokazania się z nią tak publicznie. Przynajmniej na to uważał.Wzory bieżników stołowych

Zaczekałem, aż przemówienia się skończą. Potem, gdy rozmowy wróciły, ruszyłem prosto w jej stronę. Kilka głów się odwróciło, ale nikt mnie nie zatrzymał.

„Emily” – powiedziałam spokojnie, na tyle głośno, by usłyszeli ją goście w pobliżu. Zamrugała ze zdziwienia, a jej uśmiech zamarł.

Zanim zdążyła się odezwać, sięgnęłam do torby i wyciągnęłam czerwoną bieliznę, wciąż w zmiętej papierowej torbie. Wokół nas rozległy się westchnienia.

„Myślę, że to należy do ciebie” – powiedziałam, wyciągając je w jej stronę. „Znalazłam to w samochodzie mojego męża”.

Jej twarz odpłynęła. Kobieta w średnim wieku, stojąca nieopodal – przypuszczałem, że to jej matka – zakryła usta. Rozmowy ucichły jedna po drugiej, aż w końcu towarzystwo całkowicie ucichło.

Emily wyciągnęła drżące ręce, ale ja odsunąłem torbę tylko o cal.