Po 10 dniach spędzonych w szpitalu wróciłem do domu z myślą, że w końcu odpocznę, ale za drzwiami czekało na mnie coś, czego nigdy sobie nie wyobrażałem.

Moja synowa, Valeria, spojrzała na mnie uważnie i rzekła chłodno: „Moi rodzice już się tu przeprowadzili, lepiej, żebyś im nie przeszkadzał”.

Wziąłem głęboki oddech i spokojnie się uśmiechnąłem.

„Ciesz się, póki możesz” – pomyślałem w duchu, bo to, co miałem odkryć, miało wszystko zmienić.

Byłem w taksówce, wciąż odczuwałem ból po operacji biodra, ściskając swoją starą, płócienną torbę.

Moje serce było pełne nadziei. W końcu wrócę do domu, który z takim trudem zbudowaliśmy z Andrésem, moim zmarłym mężem, w dzielnicy Jacaranda.

Wyobrażałam sobie uśmiech mojego syna Daniela i uścisk mojej wnuczki Camili.

Ale nikt nie przyjechał po mnie do szpitala. Nikt nie zadzwonił, nikt nie zapytał, jak się czuję.

Sam wypełniłem dokumenty wyjazdowe, zadzwoniłem po taksówkę i powtarzałem sobie w myślach: „Może są zajęci. Czy czekają na mnie w domu?”

Kiedy kierowca zapytał mnie o drogę, odpowiedziałem drżącym głosem: Numer 22, ulica Jacaranda, Biały Dom z niebieską bramą.

Wyjrzałam przez okno, wspominając spacery Daniela z dzieciństwa i popołudnia w ogrodzie z Andrésem. Ale kiedy dotarłam na miejsce, ogarnęło mnie przeczucie. Na podwórku stała nieznajoma czarna ciężarówka. Brama była uchylona. Delikatnie zapukałam w drewniane drzwi.

To Daniel otworzył.