Dziesięć minut przed ślubem usłyszałam przez interkom w korytarzu moją przyszłą teściową: „Czy ta głupia dziewczyna podpisała intercyzę? Po ślubie jej Czarna Karta będzie moja”. Jack prychnął. „Brandon mówi, że nie jest żoną – jest kurą znoszącą złote jaja”. W tej samej chwili delikatna panna młoda we mnie zniknęła, a jej miejsce zajęła prezes. Nacisnęłam nagrywanie. Kiedy dziesięć minut później szłam do ołtarza, podniosłam mikrofon i powiedziałam: „Zanim powiem »tak«… muszę podzielić się tym, czego teściowa właśnie nauczyła mnie w toalecie”. Cała sala ucichła.

Dziesięć minut przed ślubem usłyszałam przez interkom w korytarzu moją przyszłą teściową: „Czy ta głupia dziewczyna podpisała intercyzę? Po ślubie jej Czarna Karta będzie moja”. Jack prychnął. „Brandon mówi, że nie jest żoną – jest kurą znoszącą złote jaja”. W tej samej chwili delikatna panna młoda we mnie zniknęła, a jej miejsce zajęła prezes. Nacisnęłam nagrywanie. Kiedy dziesięć minut później szłam do ołtarza, podniosłam mikrofon i powiedziałam: „Zanim powiem »tak«… muszę podzielić się tym, czego teściowa właśnie nauczyła mnie w toalecie”. Cała sala ucichła.

Dziesięć minut przed ceremonią ślubną wślizgnęłam się do małego korytarza przed apartamentem dla nowożeńców, żeby uspokoić oddech. Dłonie mi się pociły, welon łaskotał mnie w policzek, a serce waliło mi z mieszaniny nerwów i ekscytacji. Byłam o krok od ślubu z Jackiem Whitmore’em, mężczyzną, który obiecał mi miłość, partnerstwo i życie zbudowane na zaufaniu.

Ale w tym momencie zatrzeszczał interkom.

Na początku myślałem, że to hałas w tle – obsługa sali sprawdza mikrofony. Ale potem rozpoznałem zimny, szorstki głos mojej przyszłej teściowej, Eleanor Whitmore.

„Czy ta głupia dziewczyna podpisała intercyzę?” – zapytała tonem tak ostrym, że aż tłukł szkło. „Kiedy ślub się skończy, jej Czarna Karta będzie moja”.

Zaparło mi dech w piersiach.

Brat Jacka, Brandon, parsknął z rozbawieniem. „Ona nie jest żoną” – powiedział nonszalancko, jakby omawiał jakiś biznesowy atut. „To kura znosząca złote jaja”.

A potem Jack – mój Jack – zaśmiał się. „No cóż, skoro ona znosi jajka, kogo to obchodzi?”

Wszystko we mnie znieruchomiało.