Dziewczynka skarżyła się na silny ból brzucha po weekendzie spędzonym z ojczymem – lekarz, widząc USG, natychmiast wezwał karetkę.

W trakcie spaceru lekarz powiedział jej:

– „Objawy i to, co zobaczyliśmy na USG, wskazują, że organizm Any został wystawiony na działanie czegoś, na co nie powinien. Wątroba i żołądek wykazują uszkodzenia. Dokładne potwierdzenie uzyskamy po badaniach laboratoryjnych”.

W poczekalni Klara po raz pierwszy poczuła palący gniew zmieszany z nieznośnym poczuciem winy. Martin. Mężczyzna, któremu powierzyła życie swojej córki. Mężczyzna, w którego wierzyła. Co on tak naprawdę ukrywał?

Jej telefon zawibrował. Wiadomość od Martina:

„Wszystko w porządku? Jestem w domu. Czy wszystko w porządku?”

Klara zacisnęła pięści. Nie odpowiedziała. Chwilę później z izby przyjęć wyszedł lekarz.

— „Stan Any jest stabilny, ale mamy poważne podejrzenia. Musimy powiadomić władze. Musiała zażyć toksyczną substancję”.

Słowa „zgłoście władzom” uderzyły Clarę jak grom z jasnego nieba. Zrozumiała, że ​​koszmar dopiero się zaczyna.

Spojrzała na bladą twarz syna, widoczną za lustrem w salonie. I w tym momencie podjął nieodwołalną decyzję: nigdy więcej nie pozwoli Martínowi zbliżyć się do dziewczyny.

W głębi duszy wiedział, że prawda o tym weekendzie okaże się mroczniejsza, niż sobie wyobrażał.