Gospodyni kazała dziewczynce za każdym razem szorować podłogę. Ale pewnego dnia, gdy jej ojciec wszedł do domu i to zobaczył, był oszołomiony.

To, co zobaczył, sprawiło, że ścisnęło mu się żołądek.

Tam, na kuchennej podłodze, Emily z trudem pchała mop dwa razy większy od niej, podczas gdy gosposia stała nad nią z założonymi rękami i wykrzykiwała polecenia. Jej małe dłonie były czerwone i drżące, pokryte drobnymi zadrapaniami.

„Emily, chodź tutaj” – powiedział Richard cichym, pewnym głosem, wchodząc do środka.

Gospodyni zamarła. Nie spodziewała się go tak szybko. Emily wzdrygnęła się na dźwięk głosu ojca, spodziewając się gniewu, ale on pochylił się, delikatnie ją uniósł i przytulił, aż przestała się trząść.

„Ja… ja po prostu chciałam, żeby nauczyła się odpowiedzialności” – wyszeptała gospodyni drżącym głosem.

„Odpowiedzialność?” Ton Richarda stał się twardy. „Zmuszając pogrążone w żałobie dziecko do szorowania podłóg, podczas gdy ty stoisz i nic nie robisz?” Jego wzrok stwardniał. „Przekroczyłeś pewną granicę”.

Nie krzyczał. Nie musiał. Samodzielność w jego głosie wystarczyła.

„Spakuj swoje rzeczy” – powiedział. „Skończyłeś już.”

Gospodyni stała przez chwilę jak sparaliżowana, po czym pospiesznie odeszła bez słowa. Richard odwrócił się do córki, odgarniając kosmyk włosów z jej wilgotnego policzka.

„Nikt cię już nigdy nie skrzywdzi” – obiecał łagodnie.

Tego wieczoru, gdy w domu zapadła cisza, Emily poczuła coś, czego nie czuła od miesięcy – bezpieczeństwo. Po raz pierwszy od śmierci matki uśmiechnęła się, lekko i drżąco, ale prawdziwie.