Gra spełnionej kobiety

Przez trzy długie lata grałam rolę zadowolonej z siebie, finansowo bezużytecznej żony. Moim miejscem akcji było skromnie, ale elegancko urządzone mieszkanie w Bostonie, przestrzeń, którą celowo umeblowałam uroczymi, ale niedrogimi meblami znalezionymi na pchlich targach i w sklepach z używanymi rzeczami. Moja rola, dopracowana do perfekcji, była prawdziwą lekcją skromności i radosnej niekompetencji w kwestiach finansowych.

Nazywałam się Clara Vance i byłam „freelancerką, projektantką wnętrz”, co było uprzejmym i protekcjonalnym określeniem na „bezrobotną”. Mój mąż, David, i moja wszechobecna i wiecznie krytyczna teściowa, Margaret, postrzegali mnie jako osobę bez celu. Dla nich moja „praca” była jedynie bezsensowną rozrywką, sposobem na zajęcie się próbkami farb i tablicami inspiracji, podczas gdy prawdziwy dorosły w domu zajmował się poważnymi sprawami.

David był bankierem inwestycyjnym średniego szczebla. Podkreślanie tego „średniego szczebla” było kluczowe, ponieważ sam często zdawał się o tym zapominać. Mówił o swojej pracy, jakby był królem Wall Street, gigantem branży, który w pojedynkę podtrzymuje globalną gospodarkę. „Nie masz pojęcia, pod jaką presją jestem, Claro” – wzdychał dramatycznie przy kolacji, rozluźniając designerski krawat, który kosztował więcej niż mój tygodniowy budżet na jedzenie. „Tam jest dżungla. Człowiek musi być drapieżnikiem, żeby przetrwać”.

Ale prawdziwym antagonistą, nieustającym wrogiem mojej trzyletniej sztuki, była Margaret. Każdej niedzieli odwiedzała nasze mieszkanie, za każdym razem oferując nową formę tortury psychologicznej, festiwal agresywnej bierności.

„Nie mam pojęcia, jak mój David to wszystko robi” – powiedziała głosem pełnym ostrej krytyki, przesuwając palcem w białej rękawiczce po półce, którą odkurzyłam rano, i sprawdzając, czy nie ma na niej żadnych wad.

„Mój syn musi dźwigać ten imponujący dom na swoich młodych i silnych barkach. Naprawdę powinnaś poszukać prawdziwej pracy, Claro, zamiast całymi dniami bawić się swoimi małymi „tablicami nastrojów”. Może posadę recepcjonistki? Coś, co mogłoby mu pomóc, odciążyć go.”

Uśmiechnęłam się po prostu – delikatnym, perfekcyjnie kontrolowanym uśmiechem, który wyćwiczyłam przed lustrem – i skinęłam głową. „Masz rację, Margaret. Naprawdę powinnam się bardziej postarać”.