Zostawiwszy żonę bez grosza po rozwodzie, Anton zacierał ręce z satysfakcji. A trzy lata później, kiedy przypadkowo spotkał swoją byłą żonę, nie mógł uwierzyć własnym oczom.

Albina nie wiedziała, co powiedzieć. Anton jakby zniknął z ich życia.

Albina ledwo zdołała wygospodarować wolne w pracy i poszła do biura. Tam czekał ją szok. Okazało się, że dziadek przez całe życie po cichu skupował akcje różnych firm. A teraz cały spadek zostawił ukochanej wnuczce.

Albina nie mogła uwierzyć własnym uszom.

Przypomniała sobie, jak dziadek zawsze mawiał: „Oszczędzaj grosze, wnuczko. Kiedyś się przydadzą”. Teraz Shae zrozumiała.

Albina postanowiła mądrze wykorzystać pieniądze.
Zapisała się na kursy dokształcające, żeby wrócić do zawodu. Część funduszy zainwestowała w mały biznes. Otworzyła kawiarnię w ich okolicy.

Czasami praca w jadalni sprawiała jej przyjemność – pomagało jej to lepiej poczuć atmosferę kawiarni i porozmawiać z gośćmi.

Albina naturalnie odwróciła się, żeby powitać nowych gości – i zamarła. To Anton. Obok niego siedziała młoda, atrakcyjna blondynka. Podeszła do stolika, który wybrali małżonkowie.

Tylko dla przykładu
— Dzień dobry. Co pani chce zamówić? — zapytała Albina.

Anton podniósł wzrok znad menu i wpatrywał się w swoją byłą żonę zszokowany:

— Albino? Pracujesz tu jako kelnerka?

— Tak, pracuję tutaj — odpowiedziała spokojnie kobieta. — Więc co pani zamówi?

— Dwa cappuccino i croissanty — powiedział Anton. — Spójrz na siebie, masz pecha. Myślałam, że nadal pracujesz jako sprzątaczka. — uśmiechnął się ironicznie.

— Twoje zamówienie będzie gotowe za kilka minut — powiedziała.

Kiedy Albina przyniosła zamówienie, Anton nie mógł już nic dodać ani ująć:
— Całkiem nieźle ci idzie. Może serwowanie kawy to twoje powołanie?

Albina nic nie powiedziała.

— Albina! Jak się masz? To może omówimy naszą propozycję? Masz teraz czas?

Albina uśmiechnęła się:

— No cóż, jak widzisz, trochę dorabiam.

Drugi mężczyzna się roześmiał.

— Ty, jak zwykle. W twojej sytuacji wszyscy siedzą w biurach, a ty jesteś wśród ludzi.

Albina powiedziała:

Tylko dla przykładu
— Smacznego.

Anton siedział z otwartą buzią.

— Więc jesteś właścicielem? — w końcu udało mu się zapytać.

Albina uśmiechnęła się:

— Tak, to moja kawiarnia. Smacznego. Jeśli czegoś potrzebujesz, możesz zapytać kelnerkę Lenę.

I Albina weszła do biura. Czuła na plecach zaskoczone spojrzenie byłego męża. Było oczywiste, że w końcu uwolniła się od przeszłości.