Jadł samotnie kolację w Barcelonie, gdy podeszła do niego kelnerka i powiedziała: „Przepraszam pana, ta obrączka ślubna jest identyczna jak obrączka mojej matki”. To, co wydarzyło się później, zmieniło życie trzech osób na zawsze.

Gael podniósł wzrok znad talerza i napotkał spojrzenie młodej kelnerki, której wcześniej nie widział. Była szczupła, miała około 23 lat, brązowe włosy spięte w schludny kok i delikatne rysy twarzy, które niejasno przypominały mu kogoś, kogo nie potrafił zidentyfikować. Nosiła czarny uniform restauracji z profesjonalizmem, ale w jej ruchach było coś, co sugerowało, że pamiętała lepsze czasy.

„Tak, proszę” – odpowiedział Gael, podsuwając jej kieliszek. „To wyśmienita Ribera del Duero”.

Młoda kobieta uśmiechnęła się, nalewając czerwone wino. „Moja matka zawsze mawiała, że ​​najlepsze wina opowiadają historię kraju, w którym się urodziły”.

Coś w tym zdaniu sprawiło, że Gael przyjrzał się jej bliżej. Nie był to komentarz, jakiego spodziewałby się po młodej kelnerce, ale raczej komentarz kogoś z prawdziwą wiedzą o winach.

„Jej matka ma dobry gust” – zauważył Gael.

„Pracowała w branży”. Twarz młodej kobiety lekko pociemniała. „Pracowała w winnicach, kiedy była młoda, zanim się urodziłam. Zawsze rozmawiała ze mną o winnicach, jakby były żywymi istotami”.

Gael skinął głową, zaintrygowany. Było coś znajomego w sposobie, w jaki mówiła o winie, pasja, którą rozpoznał, bo widział ją u Amélii, kiedy razem odwiedzali winnice w młodości.

Wtedy to się stało. Gdy młoda kobieta skończyła nalewać wino, jej wzrok padł na prawą rękę Gaela.

Jej oczy się rozszerzyły. Zamrugała kilka razy, jakby nie mogła uwierzyć w to, co widzi.

„Przepraszam pana” – wyszeptała drżącym głosem. „Ten pierścionek… jest identyczny jak mojej matki”.

Świat Gaela zdawał się zwalniać. Spojrzał na obrączkę, a potem na bladą twarz młodej kobiety.

„Co powiedziałeś?”