Jego rodzina doskonale zdawała sobie sprawę z mojej niepłodności, a mimo to pragnęła tego małżeństwa. W noc poślubną, kiedy odsunął koc, prawda uderzyła mnie z impetem.

Tej nocy siedziałam przed lustrem, zdejmując każdą spinkę. Wszedł z zewnątrz, zdjął kurtkę i położył ją na krześle. Podszedł za mną, objął mnie w talii i oparł brodę na moim ramieniu.

„Zmęczona?” – zapytał cicho. Pokręciłam głową, serce waliło mi jak młotem.

Wziął mnie za rękę i poprowadził do łóżka. Potem uniósł koc. Zamarłem. Na łóżku nie byliśmy tylko my. Mały chłopiec, około czteroletni, spał spokojnie, z okrągłymi policzkami, długimi i podwiniętymi rzęsami. Ściskał starego pluszowego misia, pogrążony we śnie.

Odwróciłam się do niego, jąkając się. „To… to…” Rohan powoli wypuścił powietrze, głaszcząc mnie po włosach. „To mój syn”.

Zostałem bez ruchu. Siedział obok chłopca, a jego oczy były pełne czułości.

„Jego matka… była moją byłą dziewczyną. Wtedy jej rodzina borykała się z problemami, matka była ciężko chora, a ona rzuciła szkołę, żeby dorabiać. Kiedy zaszła w ciążę, nie powiedziała mi o tym. Dwa lata po jego narodzinach zginęła w wypadku. Wtedy dowiedziałam się, że mam syna. Przez lata mieszkał z babcią. Teraz, kiedy jej nie ma, sprowadziłam go do domu”.

Spojrzał mi głęboko w oczy, a jego głos się załamał. „Przepraszam, że to przed tobą ukrywałem. Ale cię potrzebuję. Potrzebuję matki dla mojego syna. Chcę też całej rodziny. Nawet jeśli nie możesz mieć dzieci, jeśli go kochasz, to wystarczy. Nie mogę cię stracić”.

Gorące łzy spływały mi po policzkach. Usiadłam na łóżku i wyciągnęłam rękę, żeby pogłaskać dziecko po włosach.

Poruszył się lekko, mamrocząc przez sen: „Mamo…”. Załamałam się, poczułam ból w piersi. Spojrzałam na Rohana i zobaczyłam w jego oczach strach, strach, że odejdę.

Ale nie mogłam. Skinęłam głową. „Tak… od teraz masz matkę”. Przytulił mnie mocno, tak mocno. Na zewnątrz księżyc jasno świecił, zalewając mały pokój srebrem.

Od tamtej nocy wiedziałam, że moje życie się zmieniło. Może nie mogę być matką z krwi i kości, ale wciąż mogę nią być dzięki miłości. I to mi wystarcza do szczęścia.