Jej mąż, żonaty od roku, spał każdej nocy w pokoju matki. Pewnej nocy zajrzała do środka… i odkryła szokującą prawdę.

Przez trzy lata małżeństwa, każdej nocy Ethan, jej mąż, cichaczem wślizgiwał się do pokoju matki. Początkowo Grace myślała, że ​​to niegroźne, bo chciał po prostu zaopiekować się owdowiałą matką, panią Turner, która była sama od czasu przedwczesnej śmierci męża. Ale po roku cierpliwość Grace zaczęła się wyczerpywać.

Aż pewnej burzliwej nocy, gnana niepokojem, postanowiła pójść za nim. Powoli otworzyła drzwi… i zamarła.

Grace i Ethan pobrali się ciepłego wiosennego wieczoru, w otoczeniu rodziny i śmiechu. Jako jedynak, Ethan zawsze był blisko matki. Grace, łagodna i troskliwa, z łatwością zdobyła sympatię pani Turner. Jednak zaledwie miesiąc po ślubie Grace zauważyła coś dziwnego – każdej nocy, po rozmowie lub wspólnym leżeniu w łóżku, Ethan twierdził, że nie może spać i po cichu szedł do pokoju matki.

Początkowo Grace to nie przeszkadzało. Pani Turner zmagała się z bezsennością od śmierci męża i znalazła ukojenie w obecności kogoś bliskiego. Ale dlaczego Ethan nie pozwolił Grace zostać u siebie? Dlaczego nie szukał pomocy medycznej?

Mijały miesiące, potem rok. Grace zaczęła czuć się boleśnie samotna we własnym domu. Kiedy skonfrontowała się z Ethanem, uśmiechnął się tylko delikatnie.

„Proszę, kochanie… Mama jest sama od tylu lat. Może odpocząć tylko wtedy, gdy jestem przy niej. Tylko na chwilę, dobrze?”

Ale „krótka chwila” przeciągnęła się w lata. Nadal nie mieli dzieci. Niektórymi nocami Grace budziła się, słysząc ciche szmery za zamkniętymi drzwiami pani Turner – głosy, czasem szlochy.

Gdy o to zapytała, Ethan odpowiedział tylko: „Mamę łatwo przestraszyć, więc zamyka drzwi, żeby czuć się bezpiecznie”.

Jej wątpliwości stawały się coraz większe. Aż do tej pamiętnej, deszczowej nocy. Ethan powiedział swoją zwykłą kwestię – „Przeprowadzę badanie mamy przez chwilę” – i wyszedł.

To, co zobaczyła, ją oszołomiło.