Jej oficerowie zmuszali ją do serwowania obiadów generałom, aż jeden z nich zauważył jej medal Srebrnej Gwiazdy. Wtedy zmusili ją do jego noszenia.

O 11:15 Elena przebrała się w swój roboczy uniform: czarne spodnie i białą bluzkę. W lustrze sprawdziła swój wygląd. Dyskretna, profesjonalna, niemal niewidoczna – dokładnie taka, jaką się nauczyła.

Jadalnia w mesie oficerskiej emanowała tradycją: ciemne drewniane panele, portrety byłych dowódców, duży mahoniowy stół, kryształowe kieliszki i polerowane srebra. Elena usiadła przy stanowisku obsługi, analizując w myślach porządek posiłku.

Oficerowie przybywali jeden po drugim, a następnie, dokładnie o 11:45, wszedł generał Thomas Blackwood, a za nim generał Margaret Stone. Oboje budzili szacunek swoją obecnością i pochodzeniem.

O 11:50 Elena zaczęła podawać sałatki. Poruszała się z umiarkowaną sprawnością, stawiając każdy talerz, nie przerywając rozmów o budżetach i alokacjach. Była częścią scenerii – dopóki rękaw jej się nie zsunął.

Generał Blackwood zobaczył wtedy srebrną gwiazdę. Srebrną Gwiazdę. Natychmiast rozpoznał insygnia i musiał zebrać całe swoje doświadczenie, by ukryć zaskoczenie. Widział to odznaczenie u żołnierzy, którzy wykazali się wyjątkową odwagą w walce. Nigdy u kobiety serwującej lunch w oficerskiej mesie.

Uważnie obserwował Elenę: jej postawę, precyzyjne ruchy, nieustannie czujne spojrzenie. Wszystko w niej zdradzało rozległe szkolenie wojskowe.

Podczas dania głównego postanowił przemówić do niej cicho: „Gdzie pani służyła?”

„W Afganistanie, generale. Trzy misje”.

„Twoja specjalność?”

„68 Whiskey. Pielęgniarka bojowa”.

Elementy układanki zaczęły się układać. Pielęgniarka bojowa. To wyjaśniało gwiazdę, pewność siebie i nieustanną czujność.

W miarę upływu lunchu rozmowa zeszła na temat zarządzania personelem cywilnym. Generał Stone zadał szczegółowe pytania dotyczące morale, retencji i rozwoju umiejętności. Ogólniki i odpowiedzi Morrisona wydawały się coraz bardziej niepewne.

W końcu Stone zwrócił się bezpośrednio do Eleny i zaprosił ją do stołu. Zapadła kompletna cisza, gdy Elena przyjęła zaproszenie i zajęła miejsce wśród oficerów.

„Jaki miałeś stopień, kiedy odszedłeś z wojska?” – zapytał Stone.

„Sierżant sztabowy, proszę pani. Wojsko.”

„A twoje dekoracje?”

Elena wzięła głęboki oddech. „Kilka medali za kampanię, odznaka lekarza bojowego… i Srebrna Gwiazda”.

W sali zapadła ciężka cisza. Wszyscy nagle zrozumieli skalę swojego błędu.