Jej ojciec wydał ją za żebraka, ponieważ urodziła się niewidoma, i tak się stało.

To była jego siostra. Amen.
— Czy jeszcze żyjesz? Nadal grasz żonę żebraka?
Zainab poczuła, jak łzy napływają jej do oczu, ale stała prosto.
— Jestem szczęśliwy — powiedział.
Aminah zaśmiała się głośno.
— Nawet nie wiesz, jak to jest. To taka strata. Zupełnie jak ty.
A potem wyszeptała coś, co ją zdruzgotało.
— On nie jest żebrakiem. Zainab, okłamano cię.
Zainab potykała się w drodze do domu, zdezorientowana. Czekała do zmroku i kiedy Jusza wrócił, zapytała go ponownie, tym razem stanowczo.
— Powiedz mi prawdę. Kim naprawdę jesteś?
I wtedy, gdy uklęknął przed nią, wziął go za ręce i powiedział:
— Nigdy nie powinnaś była się dowiedzieć. Ale nie mogę cię już dłużej okłamywać.
Jej serce biło szybko.
Wziął głęboki oddech.
— Nie jestem żebrakiem. Jestem synem Emira.