Jestem w ósmym miesiącu ciąży i mój mąż nalegał, żebym ugościła jego rodzinę na obiedzie, mimo że byłam chora. Zemdlałam, a to, co powiedział mu lekarz na ostrym dyżurze, w końcu pozwoliło mu dostrzec prawdę.

„O, moja dziewczyna! Wiedziałem, że zrozumiesz!” – rozpromienił się, zupełnie nie wyczuwając goryczy w moim głosie. Pocałował mnie szybko w policzek. „Nawet ci pomogę! Czego potrzebujemy ze sklepu?”

„Nic” – powiedziałam, odwracając się. „Zrobię wszystko sama”. Nie chciałam jego pomocy. Chciałam jego zrozumienia. Jego empatii. Chciałam, żeby zobaczył mnie, swoją ciężarną żonę, i żeby moje dobro było ważniejsze od potencjalnej dezaprobaty matki. Ale tego nie zrobił.

Po jego wyjściu do pracy leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, a w głowie krążyły mi te same myśli. Dlaczego on nie rozumie? Dlaczego nie widzi, jak bardzo się męczę? Dlaczego opinia jego rodziny jest ważniejsza od mojego zdrowia? Czułam się mniej jak ukochana żona, a bardziej jak służąca, zobowiązana do spełniania oczekiwań krewnych.

W końcu wywlokłam protestujące ciało z łóżka. Dzwonek do drzwi zadzwonił akurat, gdy szłam do kuchni. To była moja sąsiadka, Eleanor, miła, ciepła kobieta po sześćdziesiątce, która stała się dla mnie zastępczą matką.

„Kochanie, jak się czujesz?” zapytała, a w jej oczach malowała się szczera troska, która wywołała u mnie chęć płaczu.

I tak zrobiłam. Rozpłakałam się, a cała historia kolacji, egoizm Alexa i moja własna rozpacz wylały się z moich ust.

Słuchała cierpliwie, tuląc mnie, gdy szlochałam. „Och, Kate” – westchnęła, kiedy skończyłam. „Znam te rodzinne tradycje. Sama przez to przeszłam. Dla nich ciąża to drobna dolegliwość, a nie monumentalny maraton fizyczny i emocjonalny. Po prostu tego nie rozumieją”.

„Cały czas czuję się tak źle” – płakałam. „Nie mogę udawać, że jestem idealną, szczęśliwą gospodynią dla wszystkich”.

„Więc nie” – powiedziała stanowczo. „Musisz nauczyć się mówić „nie”. Musisz wytłumaczyć Alexowi, że twoje zdrowie i zdrowie tego dziecka jest teraz najważniejsze. I posłuchaj mnie” – powiedziała, biorąc mnie za ręce. „Nie gotuj. Zamów jedzenie. Zamów ucztę. Najważniejsze, żebyś o siebie dbała”.

Jej słowa były jak koło ratunkowe. Uznałem, że ma rację. Wciąż czułem urazę, ale nie poświęciłbym resztek energii, żeby ugotować od podstaw posiłek składający się z kilku dań.

Spróbowałem jednak zrobić lekką sałatkę. Nawet to proste zadanie przypominało wspinaczkę po górach. Nogi mi drżały, a w żołądku poczułem ostry, ciągnący ucisk. Musiałem oprzeć się o blat, zamknąć oczy i oddychać głęboko, aż skurcz minął. Drżącymi rękami dokończyłem sałatkę, a potem opadłem na kanapę. Zamówione jedzenie dotarło godzinę później, a ja ledwo miałem siłę, żeby włożyć duże pudełka do lodówki.

Kiedy wieczorem zadzwonił dzwonek do drzwi, wciąż próbowałam ułożyć włosy. Alex otworzył drzwi swoim rodzicom, Diane i Robertowi, oraz młodszej siostrze Chloe. Jego matka, kobieta, która zawsze wyglądała nienagannie, wpadła do mieszkania, a jej krytyczne spojrzenie już teraz szukało niedoskonałości.

„Cześć, Katherine” – powiedziała, a jej ton sugerował raczej protekcjonalność niż serdeczność. „Wyglądasz trochę blado. Ciąża chyba ci zupełnie nie służy”.

Wymusiłam uśmiech. „Cześć, Diane. Proszę, wejdź.”

„Gdzie są przystawki?” – zapytała Chloe, zaglądając do kuchni. „Myślałam, że czeka na nas cała uczta.”

„Stół wygląda bardzo skromnie” – dodała matka, zaciskając usta z dezaprobatą. „Z pewnością miałaś siłę, żeby ugotować coś porządnego? Za moich czasów kobiety w twoim wieku dawały sobie radę z pracą na pełen etat i wszystkimi obowiązkami domowymi”.

Poczułam, jak ściska mnie w gardle upokorzenie. Próbowałam wytłumaczyć, jak trudne to było, ale teściowa mi przerwała. „Och, widzisz, to dla niej trudne” – wykrzyknęła dramatycznie. „A kto ma się wtedy zająć moim synem?”

Spojrzałam na Alexa, błagając go wzrokiem, żeby mnie bronił. On tylko załamał ręce z winnym wyrazem twarzy. „Mamo, nie zaczynajmy” – mruknął. „Kate jest w ciąży”.

„W ciąży, nie chora” – prychnęła Diane. „Urodziłam troje dzieci i zawsze byłam w doskonałej formie”.

Łzy napłynęły mi do oczu. Czułam się zupełnie samotna i bezradna.

„Czemu ciągle narzekasz?” – wtrąciła Chloe, powtarzając pogardę matki. „Wygląda na to, że lubisz grać ofiarę”.

Opadłem na sofę, a siły uleciały mi z ciała. W pokoju zrobiło się duszno, a głosy rodziny Alexa brzmiały jak głuche, brzęczące monotonie. Siedzieli przy stole, ożywienie dyskutując o rodzinnych nowinach, od czasu do czasu rzucając w moją stronę krytyczne uwagi na temat zamówionego jedzenia.

„Co to za sałatka?” – zapytała Diane, dźgając widelcem kawałek sałaty. „Taka… nieciekawa”.