„Jesteś bezużyteczna!” krzyknęła moja synowa, wpychając mnie do basenu w domu mojego syna.

Goście zaczęli się rozchodzić, niektórzy kierowali się do wyjść, inni do recepcji, aby załatwić sobie zakwaterowanie. Panował chaos, jaskrawy kontrast z perfekcyjną harmonią, która charakteryzowała to wydarzenie jeszcze przed chwilą.

Podszedłem do Jasona i Amelii, którzy wciąż stali, jakby sparaliżowani rozwijającą się sytuacją. „Jason” – powiedziałem cicho – „przepraszam, że do tego doszło. Nie chciałem robić sceny. Chciałem tylko zapewnić wam obojgu piękny dzień”.

Jason w końcu zdawał się otrząsnąć z odrętwienia. Spojrzał na mnie oczami pełnymi żalu i przeprosin. „Mamo, nie miałem pojęcia. Nigdy bym nie pozwolił…”. Spojrzał na Amelię, ale nie dokończył zdania.

Amelia z kolei spojrzała mi w oczy z mieszaniną gniewu i wstydu. „Nie wiedziałam” – powiedziała, ledwo słyszalnym głosem w tym hałasie. „Myślałam, że to jakiś bogaty wujek czy coś. Ja po prostu…” Urwała, zdając sobie sprawę, że żadne usprawiedliwienie nie usprawiedliwi jej czynów.

Skinęłam głową z ciężkim sercem. „Rozumiem” – powiedziałam i mówiłam poważnie. Podczas ślubów emocje sięgają zenitu, a ludzie czasami zachowywali się nietypowo. Ale było jasne, że to wydarzenie obnażyło pęknięcia, które należało rozwiązać.