Julia przez chwilę stała nieruchomo…

Julia przez chwilę stała nieruchomo, jakby nie dowierzając własnym uszom. Słowo „rozwód” rozbrzmiewało w jej głowie jak uderzenie młota. — Rozwód? — powtórzyła cicho, niemal szeptem. Serce ścisnęło jej się boleśnie, a w gardle pojawiła się gula. — Alex, proszę cię, nie mów tak. Dopiero co urodziłam nasze dziecko… —

Ale on nie spojrzał na nią. Stał z kamienną twarzą i patrzył gdzieś w bok.

— Twoje dziecko, Julia. Nie moje, — powiedział zimno.

Świat zamarł. W pokoju zapadła głucha cisza, przerywana jedynie cichym tykaniem zegara. Julia czuła, jak w niej wszystko pęka. Podeszła do niego, próbując złapać go za rękę.

— Alex, proszę, spójrz na niego. Ma twoje usta, twój nos, nawet ten mały dołeczek na brodzie, który miałeś jako dziecko. To twój syn!

Alex zaciśniętymi dłońmi oparł się o stół. — Nie, Julia. W mojej rodzinie nikt nie miał tak ciemnej skóry. Ani ojciec, ani dziadek, nikt. Wytłumacz mi to, jeśli potrafisz.

Julia czuła, jak ogarnia ją złość i bezsilność jednocześnie. — Genetyka nie jest czarno-biała, Alex! Może masz jakiegoś przodka, o którym nawet nie wiesz. Przecież takie rzeczy się zdarzają.

Ale on już nie słuchał. Wziął kurtkę, rzucił krótkie: — Potrzebuję czasu, — i wyszedł, trzaskając drzwiami.