Każdego ranka niania zauważała drobne siniaki pojawiające się na ramionach dziecka, które po południu znikały. Próbowała to zignorować, uznając za niezdarność, ale kiedy ślady zaczęły układać się w nietypowe wzory, nie mogła tego zignorować. Pewnej nocy potajemnie ustawiła w pokoju dziecięcym małą kamerę – i kiedy następnego dnia obejrzała nagranie, krew w jej żyłach zgęstniała.

Samantha Reed pracowała jako niania w Los Angeles przez prawie sześć lat i widziała już wszystko – trudne dzieci, wymagających rodziców i domy, które wydawały się idealne, ale były zupełnie inne. Kiedy po raz pierwszy rozmawiała z rodziną Adamsów, wszystko wydawało się idealne. Ich dom w Brentwood był przestronny, nieskazitelnie czysty i wypełniony delikatnym zapachem lawendy. Emily Adams, matka, była odnoszącą sukcesy agentką nieruchomości, często pracującą do późna w nocy, a Daniel, ojciec, był inżynierem oprogramowania, który pracował głównie w swoim biurze w piwnicy. Mieli dziewięciomiesięcznego syna, Olivera, którego błyszczące oczy i cichy chichot sprawiły, że Samantha od razu go polubiła.Gry rodzinne

Pierwsze kilka tygodni przebiegło bezproblemowo. Oliver był spokojny, pogodny i rzadko marudził. Samantha szybko się do niego przywiązała, ciesząc się cichymi chwilami, gdy siedział w kojcu i obserwował każdy jej ruch. Ale po około miesiącu zaczęła zauważać coś nietypowego. Za każdym razem, gdy zmieniała Oliverowi pieluchę, na jego udach i ramionach pojawiały się delikatne czerwone ślady. Początkowo założyła, że ​​to odparzenie albo lekkie podrażnienie od ubranka. Jednak kształty nie pasowały do ​​typowej wysypki – były okrągłe, prawie jak odciski małych dłoni.
Pewnego popołudnia delikatnie wspomniała o tym Emily. Emily zmarszczyła brwi, badając Olivera, i obiecała zadzwonić do pediatry. Samantha myślała, że ​​to koniec. Ale w następnym tygodniu pojawiły się nowe ślady w różnych miejscach. Poczuła niepokój w piersi. Zaczęła też słyszeć ciche kroki i ciche trzaskanie drzwi, gdy Oliver spał, nawet gdy Daniel upierał się, że pracuje na dole. Pewnego ranka, zauważywszy mały siniak w okolicy ramienia Olivera, Samantha poczuła, jak jej niepokój zmienia się w coś cięższego – strach.

Zdeterminowana, by poznać prawdę, kupiła małą ukrytą kamerę zamaskowaną jako odświeżacz powietrza i umieściła ją w pokoju dziecięcym. Przez dwa dni nic się nie działo. Trzeciego dnia, gdy Oliver spał spokojnie, przejrzała nagranie na telefonie. Żołądek ścisnął jej się, gdy drzwi pokoju dziecięcego powoli się otworzyły. Do środka weszła postać – ktoś, kogo Samantha nigdy wcześniej nie widziała.

Kobieta wyglądała na pod pięćdziesiątkę i miała na sobie wyblakłą sukienkę w kwiaty. Pochyliła się nad łóżeczkiem Olivera i wyszeptała coś, czego mikrofon ledwo wychwycił: „Wyglądasz zupełnie jak on”. Potem delikatnie dotknęła Olivera i przez chwilę Samantha poczuła się sparaliżowana strachem. Kim była ta kobieta i jak dostała się do domu? Jej ręce drżały, gdy przewijała nagranie, licząc na jakieś wyjaśnienie, ale nic takiego nie nastąpiło.

Samantha wiedziała, że ​​nie może czekać. Musiała odkryć prawdę, ale zanim zdążyła działać, nagranie ujawniło kolejne przerażające odkrycie.