Kiedy byłem na wakacjach w Kolorado, moja córka sprzedała mój penthouse i oddała wszystkie pieniądze mężowi. Kiedy wróciłem, powiedziała: „Teraz niczym nie różnisz się od bezdomnej, mamo”. Spokojnie odpowiedziałem: „To mieszkanie było tak naprawdę spadkiem, który planowałem ci zostawić”.

Nazywam się Margaret Torres. Mam siedemdziesiąt dwa lata, jestem emerytowaną asystentką prawną, wdową i do tamtego lata wierzyłam, że jeśli ciężko pracujesz i dobrze wychowasz swoje dziecko, pewnych granic po prostu nie da się przekroczyć. Utrata domu pokazała, jak naiwne było to przekonanie.

Dorastałem w ciasnym mieszkaniu bez windy na Brooklynie, w rodzinie, która kłóciła się o pieniądze o metalowy stół kuchenny, który trząsł się za każdym razem, gdy ktoś w niego uderzył. Mój ojciec pracował na nocną zmianę w fabryce. Moja matka sprzątała biura. Byłem pierwszą osobą w rodzinie, która postawiła stopę w kancelarii prawniczej na Manhattanie, nie tylko na zmianie sprzątaczki.

Pod koniec lat siedemdziesiątych zaczęłam pracę jako sekretarka w kancelarii Harrison & Cole, w czasach, gdy wspólnicy palili jeszcze papierosy w biurach i dyktowali listy na kasetach magnetofonowych. Szybko się uczyłam. Pilnowałam kalendarza jak oka w głowie, wyłapywałam literówki, których prawnicy nie zauważyli, i stałam się niezastąpiona. Z biegiem lat awansowałam na stanowisko kierownika biura, a ostatecznie asystenta prawnego. Poznałam, jak działa system, kogo chroni i jak łatwo ludzie z władzą potrafią naginać prawo do własnych potrzeb.

Wyszłam za mąż za mechanika o imieniu Tom. Mieliśmy córkę, Jennifer. Kupiliśmy mały dom w Queens i spłacaliśmy go przez trzydzieści lat. Nie byliśmy bogaci, ale stabilni. Oszczędzaliśmy. Wycinaliśmy kupony, jeździliśmy starym samochodem, jeździliśmy na wakacje. Kiedy Tom zmarł piętnaście lat temu, jego emerytura i nasze oszczędności stały się wyłącznie moją odpowiedzialnością.

Penthouse przy Riverside Drive był spełnieniem moich najskrytszych marzeń.

W 2002 roku, po dekadach pracy, wypisałem czek na trzysta siedemdziesiąt tysięcy dolarów i kupiłem za gotówkę Lokal 15G. Bez kredytu hipotecznego. Bez banku zaglądającego mi przez ramię. Tylko moje nazwisko w akcie własności. Narożny lokal z oknami od podłogi do sufitu, małym balkonem i widokiem na Hudson, który lśnił o zachodzie słońca. Mieszkałem tam przez dwadzieścia trzy lata.

Ten penthouse to coś więcej niż adres. To dowód na to, że dziewczyna z chwiejnego stolika w kuchni na Brooklynie potrafi zbudować coś solidnego i trwałego. Każdego ranka patrzyłam na wschód słońca nad rzeką i myślałam: „To ja to zrobiłam. Kupiłam to. Zasłużyłam na to”.