Kiedy dotarłem do domu wcześniej, niż ktokolwiek się spodziewał, wszedłem do środka i zastałem rodziców pakujących moje rzeczy, twierdząc, że tylko „pomagają” mi przeprowadzić się do małego mieszkania – podczas gdy mój brat i jego ciężarna żona przygotowywali się do wygodnego rozgoszczenia się w moim dużym domu. „Nie potrzebujesz aż tyle miejsca” – zażartowali. Wtedy postanowiłem zadzwonić na policję.

Kiedy Daniel Mercer wjechał na swój podjazd w piątkowy wieczór, słońce wciąż wisiało nisko, muskając dachy spokojnego przedmieścia Oregonu. Wyszedł wcześniej z pracy, mając nadzieję zaskoczyć rodziców kolacją. Jednak gdy wysiadł z samochodu, z wnętrza domu dobiegł cichy odgłos kartonowych pudeł i stłumione głosy.

Początkowo myślał, że może wpadł jego brat, Aaron. Ale kiedy otworzył drzwi wejściowe, Daniel zamarł. Jego matka była w salonie, starannie składając jego koszule do pudełka z napisem „Sypialnia”. Ojciec, z podwiniętymi rękawami, odkręcał uchwyt telewizora.

„Co… co tu się dzieje?” zapytał Daniel ledwo słyszalnym głosem.

„Och, kochanie!” – zaćwierkała jego mama, zaskoczona, ale nie zawstydzona. „Wróciłeś wcześniej. Właśnie pomagaliśmy ci spakować kilka rzeczy na przeprowadzkę”.

„Przeprowadzka?” powtórzył Daniel.

Aaron wyłonił się z korytarza, obejmując jedną ręką swoją widocznie ciężarną żonę, Claire. „Tak, bracie. Mama i tata pomyśleli, że będzie łatwiej, jeśli wszyscy się dołożymy. Claire potrzebuje przestrzeni, a ty tak naprawdę nie wykorzystujesz całego tego miejsca. Masz już zarezerwowane to małe mieszkanko, prawda?”

Daniel mrugnął. „Jakie mieszkanie?”

Ojciec westchnął. „Synu, wiesz, że już czas. Jesteś singlem, pracujesz po godzinach – nie potrzebujesz tego całego domu. Aaron i Claire potrzebują go bardziej. Rozmawialiśmy już z pośrednikiem nieruchomości o przeniesieniu aktu własności…”

„Co?”