Kiedy mąż mnie zaczepił, bo nie gotowałam, mając 40°C gorączki, podpisałam papiery rozwodowe. Teściowa krzyczała, że ​​skończę żebrać na ulicy, ale moja jedna odpowiedź wprawiła ją w osłupienie…

Wycelowała we mnie palcem, krzycząc coraz głośniej:

„Jeśli odejdziesz, skończysz żebrząc na ulicy. Nikt nie będzie chciał takiej bezużytecznej żony jak ty!”.

To był kolejny policzek, ale tym razem nie bolało. Wyprostowałem się, spojrzałem jej w oczy i spokojnie odpowiedziałem:

„Żebranie na ulicy i tak byłoby lepsze niż życie w tym domu bez godności. Przynajmniej żebracy są wolni. Wolę żebrać, niż być cieniem twojej rodziny”.

W pokoju zapadła cisza. Nawet Hung, wybiegający z krzykiem, zamarł pod moim spojrzeniem. Po raz pierwszy się nie bałem.

Z małą walizką zostawiłem wszystko. Sąsiedzi szeptali, gdy odchodziłem: „Biedna ona, ale jest dzielna”.

Życie potem nie było łatwe. Wynająłem malutki pokój, wróciłem do pracy i powoli dochodziłem do siebie. Ale każdego ranka, budząc się, czułem ulgę. Koniec z nagłymi klapsami, koniec z nocami spędzonymi w strachu.

Miesiąc później odzyskałem siły i zapał. Praca szła mi sprawniej, przyjaciele mnie wspierali, a koledzy oferowali wsparcie. Zrozumiałem, że szczęście nie tkwi w okazałym domu, ale w spokoju i szacunku.

W międzyczasie Hung i jego matka stanęli w obliczu własnego upadku. Wieść o okrucieństwie Hunga rozeszła się po okolicy, a ich sklep stracił klientów. Ludzie unikali ich, zmęczeni arogancją pani Lanh.

Z biegiem miesięcy stawałem się silniejszy i bardziej wolny. Często wracam myślami do tej gorączkowej nocy – to był punkt zwrotny, który mnie uratował.

Kiedyś ktoś zapytał, czy żałuję rozwodu. Zaśmiałem się.

„Żałuję? Nie. Jedyne, czego żałuję, to to, że nie odszedłem wcześniej. Gdybym nie podpisał tych papierów tamtego dnia, nadal żyłbym jak cień. Teraz jestem wolny, a wolność to największy dar ze wszystkich”.