Kiedy mój mąż podniósł na mnie rękę, bo nie gotowałam, kiedy miałam gorączkę 40°C, podpisałam papiery rozwodowe – jego matka krzyknęła: „Jeśli odejdziesz, skończysz na ulicy z niczym!”, ale moja odpowiedź pozostawiła ją bez słowa

Miesiąc później gorączka minęła, ciało znów poczuło się silne, a duch zaczął wracać. Praca stała się łatwiejsza, współpracownicy pomagali, a przyjaciele się odzywali.
Nauczyłam się czegoś, co powinnam wiedzieć już dawno temu: szczęście nie bierze się z siedzenia w domu, ale z życia w spokoju.

Sytuacja się odwróciła

A co do Marka i jego matki, wieść rozeszła się po mieście. Ludzie szeptali o tym, jak mnie traktował, jak podnosił głos na żonę.
Ich mały sklepik rodzinny zaczął tracić klientów. Nikt już nie chciał mieć do czynienia z temperamentem pani Patterson.

Tymczasem stawałam się coraz bardziej stabilna – spokojniejsza, silniejsza, lżejsza. Czasem wspominam tę gorączkową noc i czuję wdzięczność. To był najgorszy dzień w moim życiu – i jednocześnie ten, który mnie wyzwolił.

Ktoś kiedyś mnie zapytał:
„Czy żałujesz kiedyś, że się rozwiodłaś?”

Uśmiechnęłam się i powiedziałam:
„Żałuję? Absolutnie nie. Jedyne, czego żałuję, to to, że zostałam tak długo. Gdybym nie podpisała tych papierów tamtego dnia, nadal byłabym tylko cieniem samej siebie w tym domu. Teraz jestem wolna – a wolność jest warta wszystkiego”.