Kiedy mój mąż powiedział mimochodem: „Moi znajomi uważają, że nie jesteś odpowiednią osobą, zasługuję na kogoś bardziej imponującego”, odpowiedziałam po prostu: „To idź jej poszukać” i po cichu odwołałam wszystkie nasze plany. Dwa tygodnie później, o czwartej rano, jego najlepszy przyjaciel zadzwonił do mnie ze łzami w oczach, wyjawiając mi prawdę o wystawnym życiu, jakie sobie wymarzył, korzystając z milionów zapisanych na moje nazwisko.

Kiedy mój mąż powiedział mimochodem: „Moi znajomi uważają, że nie jesteś dla mnie wystarczająco wyjątkowa. Mogłabym trafić lepiej”, odpowiedziałam po prostu: „To znajdź sobie kogoś lepszego”.

Tego samego dnia po cichu odwołałam nasze plany, prezenty, wszystko. Dwa tygodnie później, o 4:00 rano, zadzwonił do mnie jego najbliższy przyjaciel ze łzami w oczach.

„Proszę, odpowiedz. Coś się dziś wieczorem wydarzyło i chodzi o ciebie.”

Obudziłem się, a Emmett pakował walizkę.

„Co robisz?” zapytałem, wciąż oszołomiony, patrząc na zegarek. Rano była 6:15.

„Jadę na kilka dni do Marcusa.”

Nie patrzył na mnie, tylko składał koszule z agresywną precyzją.

„Potrzebuję przestrzeni, żeby przemyśleć nasz związek i zastanowić się, czy to jest naprawdę to, czego chcę”.

Usiadłem. „Czy czego chcesz? Tego? Nas?”

Niejasno wskazał na naszą sypialnię, na mnie, na siedem lat małżeństwa zawarte w meblach i oprawionych zdjęciach.

„Jesteś wspaniałą osobą, Kora, ale moi znajomi pytają, dlaczego jestem z kimś, kto nie ma wielkich ambicji, z kimś, kto jest po prostu… wygodny, a nie imponujący.”

Słowo to zabrzmiało jak policzek.

„Sienna powiedziała wczoraj wieczorem coś, co naprawdę utkwiło mi w pamięci” – kontynuował. „Powiedziała: »Byłam zbyt wyjątkowa, żeby być z kimś przeciętnym«. I myślę, że ma rację”.

Zapiął walizkę.

„Dlatego potrzebuję trochę czasu, żeby zastanowić się, czy chcę trwać w tym małżeństwie, czy też znaleźć kogoś, kto bardziej będzie odpowiadał mojemu życiu”.

Podszedł do drzwi, trzymając walizkę w ręku.

„Emmett” – powiedziałem.

Odwrócił się, prawdopodobnie spodziewając się łez, oczekując, że będę go prosić, żeby został.

„Zanim pójdziesz, muszę ci coś opowiedzieć o mojej pracy, o tym, co właściwie robiłem przez ostatnie trzy lata, podczas gdy ty myślałeś, że jestem po prostu wygodny i niczym się nie wyróżniam”.

Zirytowany odstawił walizkę.

„Kora, to naprawdę nie jest odpowiedni moment.”