Kiedy mój syn wysadził mnie na przystanku autobusowym bez mojej torebki, pewien mężczyzna z białą laską pochylił się i szepnął: „Udawaj, że jesteś moją żoną” – a następny podjeżdżający samochód sprawił, że twarz mojego syna zbladła.

Po kłótni mój syn zostawił mnie na przystanku autobusowym bez pieniędzy. Niewidomy mężczyzna wyszeptał: „Udawaj, że jesteś moją żoną. Mój kierowca już jedzie. Twój syn pożałuje, że cię zostawił”.

Popołudniowe słońce prażyło bezlitośnie, gdy patrzyłem, jak samochód Daniela znika za rogiem. Pisk opon na asfalcie był ostatecznym akcentem naszej kłótni. W wieku sześćdziesięciu siedmiu lat nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę stał porzucony na przystanku autobusowym, a mój własny syn będzie odjeżdżał wściekły.

„Nie jestem dzieckiem, Danielu” – powiedziałem mu, a głos mi drżał, mimo że starałem się zachować spokój. „Nie potrzebuję, żebyś układał mi życie, jakbym był niekompetentny”.

Jego odpowiedź była przewidywalnie lekceważąca. „Mamo, jesteś nierozsądna. Ten dom seniora jest idealny. Mają zajęcia, personel medyczny, wszystko, czego potrzebujesz”.

„Wszystko, oprócz mojej niezależności” – odparłem.

Wtedy gwałtownie się zatrzymał. „Dobrze. Skoro jesteś taka samodzielna, sama znajdź drogę do domu. Może to ci uświadomi, że potrzebujesz pomocy”.

Dopiero po zniknięciu jego samochodu zdałam sobie sprawę z mojego kłopotu. Moja torebka – z portfelem i biletem autobusowym – leżała na kuchennym blacie, gdzie zostawiłam ją w pośpiechu, żeby wyjść. Mój telefon komórkowy, który chwyciłam w ostatniej chwili, wskazywał zaledwie trzy procent baterii.

Poczułam rumieniec upokorzenia, który oblewa mi policzki, stojąc na przystanku autobusowym. Kobieta w moim wieku, bez możliwości powrotu do domu. Pięć lat wdowa, trzydzieści lat nauczycielka literatury, a teraz zmuszona do tego – porzucona przez moje jedyne dziecko, które nie rozumiało, że życie w tym sterylnym więzieniu, jakim jest dom spokojnej starości, zabije mnie szybciej niż jakakolwiek dolegliwość fizyczna.

Ławka na przystanku autobusowym nie dawała ulgi mojemu artretycznemu biodru, gdy rozważałem możliwości. Mogłem iść pieszo, ale moje mieszkanie było co najmniej cztery mile stąd. Mogłem poprosić nieznajomego o pożyczenie telefonu, ale musiałbym schować w sobie sporą dumę. A do kogo miałbym zadzwonić? Nieliczni moi rówieśnicy, którzy nadal prowadzą samochód, nie zobaczyliby wiadomości przez wiele godzin, a dzwonienie do Daniela nie wchodziło w grę.

Pogrążona w myślach, nie zauważyłam, kiedy ktoś usiadł obok mnie, dopóki nie odezwał się cichy, kulturalny męski głos.

„Przepraszam, ale nie mogłem nie usłyszeć, co się dzieje w twoim życiu.”

Odwróciłam się i zobaczyłam eleganckiego mężczyznę po siedemdziesiątce siedzącego obok mnie. Ciemne okulary przeciwsłoneczne zasłaniały mu oczy, a biała laska stała obok niego na ławce. Był nienagannie ubrany w coś, co mój zmarły mąż nazwałby strojem z epoki – idealnie skrojony, jasnoszary garnitur, który mimo letniego upału wyglądał na wygodny.

„Wszystko w porządku, naprawdę” – powiedziałam automatycznie, a w moim głosie słychać było zażenowanie. Ile słyszał?

Na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech. „Mogę być niewidomy, ale mam doskonały słuch. Twój syn zostawił cię tutaj, nie zapewniając ci transportu do domu. Uważam to za nierozważne”.

Było coś w jego bezpośredniej ocenie, co przebiło się przez moje mechanizmy obronne.

„To jedno określenie” – przyznałem. „Inne mogłoby być okrutne”.

Zwrócił twarz w moją stronę, z poważnym wyrazem twarzy. „Udawaj, że jesteś moją żoną” – powiedział ciszej. „Mój kierowca już jedzie. Twój syn pożałuje, że cię tak zostawił”.

Zamrugałam, zaskoczona niespodziewaną propozycją. „Nie mogłabym…”