Kiedy moja córka powiedziała mi, że nie spodziewa się mnie na święta, uśmiechnęłam się i odwołałam wszystko, za co zapłaciłam. Całe szczęście, że to zrobiłam. Tydzień później nie miała już nic.

Następnie Evelyn spróbowała taktyki z góry. Zawsze ją lubiła.

„Ufaliśmy ci” – powiedziała. „Traktowaliśmy cię jak rodzinę”.

„Rodzino” – zaśmiałam się. „Traktowaliście mnie jak personel”.

Jej nozdrza się rozszerzyły. Podeszła bliżej. Jej głos stał się jadowity.

„Zrobiłeś z nas głupców.”

„Sami to zrobiliście” – powiedziałem. „Po prostu przestałem to ukrywać”.

Richard warknął.

„Naprawisz to.”

„Nie” – powiedziałem. „Dokończę to”.

Wszyscy zamarli. To zdanie trafiło dokładnie w sedno.

Minąłem ich i wszedłem do salonu, wskazując drzwi.

„Wy trzej musicie wyjść.”

Evelyn wymamrotała: „Nie możesz nas wyrzucić ze swojego domu”.

„Mogę” – powiedziałem. „I tak zrobię”.

Richard zaśmiał się krótko, gorzko i szaleńczo.

„Pożałujesz tego. Moje imię coś znaczy w tym mieście”.

„Moje też” – powiedziałem. „Ty po prostu nie zadałeś sobie trudu, żeby się tego nauczyć”.

Dylan spróbował ponownie, a jego głos się załamał.

„Helen, proszę, czy możemy po prostu porozmawiać?”

„Porozmawiać?” – zapytałem. „Gdzie była ta energia, kiedy twoja matka kazała mi się przebrać, żebym jej nie zawstydził? Kiedy powiedziała, że ​​nie pasuję do wizerunku jej rodziny? Kiedy powiedziała ci, że szkodziłem twojej reputacji?”

Twarz Evelyn zbladła.