Kiedy pielęgniarka położyła martwe dziecko obok zdrowego bliźniaka, miała tylko nadzieję, że będzie mogła się z nim pożegnać. Ale to, co wydarzyło się później, sprawiło, że padła na kolana i rozpłakała się…

W pokoju zapadła cisza, słychać było jedynie ciche łkanie Lily dochodzące z drugiego inkubatora.

Kylie z trudem przełknęła ślinę. Widziała już śmierć, ale to było coś innego. Coś w jej wnętrzu nie pozwalało jej uciec. Może dlatego, że sama miała siostrę bliźniaczkę, która zmarła przy porodzie – żałobę, której nigdy do końca nie zrozumiała.

Megan była słaba, ale wystarczająco przytomna, by zapytać: „Czy mogę… czy mogę ich zobaczyć? Obydwoje?”. Jej głos drżał mieszanką miłości i rozpaczy.

Kylie zawahała się. Nie było w zwyczaju zbliżać martwego dziecka do drugiego, ale kiedy zobaczyła łzy w oczach Megan, nie mogła odmówić.

Podniosła maleńkie ciałko Grace, owinięte w miękki różowy kocyk, i zaniosła je do inkubatora, gdzie Lily spokojnie oddychała. „Tylko na chwilę” – szepnęła Kylie do siebie, a w jej oczach pojawiły się łzy.

Gdy delikatnie położyła Grace obok siostry bliźniaczki, Lily poruszyła się. Noworodek przeciągnął się – delikatnym, drżącym ruchem – i położył maleńką rączkę na piersi siostry.

Kylie cicho westchnęła.

Przez ułamek sekundy myślała, że ​​to tylko odruch. Ale potem monitor zapiszczał. Raz. Dwa. Tętno Grace, które wcześniej było spokojne, wróciło do normy.

Kolana Kylie ugięły się pod nią, gdy wpatrywała się w ekran z niedowierzaniem. „O mój Boże…” wyszeptała.

Tętno Grace powróciło.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył w pokoju. Słaby sygnał na monitorze stawał się coraz silniejszy i bardziej spójny. Kylie mrugała szybko, niemal bojąc się, że sobie to wyobraziła.

„Doktorze!” krzyknęła łamiącym się głosem. „Ona odbiera!”

Zespół medyczny pospiesznie wrócił z niedowierzaniem wypisanym na twarzach. Neonatolog pochylił się nad Grace i ponownie sprawdził jej parametry życiowe. „Mamy puls” – mruknął. „Jak to możliwe?”

W ciągu kilku minut w pokoju znów zawrzało – regulowano dopływ tlenu, podłączano monitory pracy serca, przygotowywano zastrzyki z adrenaliną. Mała klatka piersiowa Grace unosiła się i opadała w rytm oddechu jej siostry.

Kylie ledwo mogła oddychać. „Nie przestawaj” – wyszeptała. „Zostań z nią, maleńka”.

O świcie Grace oddychała samodzielnie – słaba, ale żywa.