Kiedy zaszłam w ciążę, mój pies ciągle leżał na moim brzuchu, ale szczekał za każdym razem, gdy mąż go dotykał. Myślałam, że jest zazdrosna, dopóki nie odkryłam przerażającej prawdy, którą znała od zawsze.

Ale się myliłem.

Po narodzinach mojego syna poznałam prawdę tak mroczną, że nadal mnie ona przeraża.

Pewnego popołudnia, gdy mąż brał prysznic, sięgnęłam po jego telefon – tylko po to, żeby nastawić alarm. Wtedy przypadkowo otworzyłam jego wiadomości od matki. To, co przeczytałam, zmroziło mi krew w żyłach:

„Nie chcę tego dziecka. I tak będzie go kochać bardziej niż mnie. Czasami wolałabym, żeby się nigdy nie urodził. Nienawidzę go”.

Przez chwilę nie mogłem się ruszyć. Moje ręce zdrętwiały. Słowa się rozmywały, ale ich znaczenie było krystalicznie jasne.

Loki wyczuła to wszystko – urazę, nienawiść, zagrożenie – na długo przede mną. Nie strzegła mnie tylko z zazdrości. Chroniła mnie i dziecko przed kimś, kto tak naprawdę nas nie chciał.

Teraz, kiedy patrzę, jak mój synek chichocze, głaszcząc futro Lokiego, uświadamiam sobie ciężar jej miłości. Gdyby nie jej instynkt, lojalność, odwaga… mój syn mógłby dziś nie być tutaj.