Kiedy zemdlałam na uroczystości ukończenia szkoły, lekarze zadzwonili do moich rodziców. Nie przyjechali. Zamiast tego, siostra oznaczyła mnie na zdjęciu: „Rodzinny dzień bez dramatów”. Nic nie powiedziałam. Kilka dni później, wciąż osłabiona i podłączona do aparatury, zobaczyłam 75 nieodebranych połączeń – i SMS-a od taty: „Potrzebujemy cię. Odbierz natychmiast…”. BEZ NAMYŚLENIA, ja…

Nazywam się Lena Hart. Mam 27 lat i pochodzę z rodziny z hrabstwa Lancaster, która z zewnątrz zawsze wyglądała idealnie. Chloe, moja młodsza siostra, była tą kruchą, którą wszyscy starali się chronić, podczas gdy ja byłam tą silną, na której się opierali, dopóki nie zostało ze mnie nic, na czym można by się oprzeć. Przez większość życia czułam się jak gość we własnym domu, udając, że nie zauważam, jak łatwo o mnie zapomniano, gdy nie byłam potrzebna. Może dlatego to, co wydarzyło się rano w dniu mojej uroczystości ukończenia szkoły, nie powinno mnie zszokować – ale zszokowało. Bo upadek na ziemię przed setkami ludzi nie był prawdziwym upadkiem. Prawdziwy upadek nastąpił później.

Nie rozumiałam tego wtedy, leżąc na plecach pośrodku boiska do wręczania dyplomów, z promieniami słońca palącymi mi powieki i kimś wołającym o pomoc medyczną. Czułam tylko zimny podmuch powietrza, gdy moja suknia falowała wokół mnie, a ziemia przechyliła się, jakbym zeszła z ziemi, a nie ze sceny.

Kiedy się ocknąłem, wpatrywałem się w sufit. Aż za dobrze znałem salę ratunkową w Boston General, monitory ćwierkały, jakby próbowały mnie obudzić. Pielęgniarka unosiła się nade mną, jej głos był spokojny, ale przesycony troską.

„Lena, słyszysz mnie?”

Próbowałem skinąć głową. Moja szyja ledwo drgnęła.

„Zemdlałeś. Z powodu skrajnego wyczerpania. Odwodnienia” – powiedziała. „Masz szczęście, że nie byłeś sam”.

Szczęściarz. To słowo paliło mnie bardziej niż igła w kroplówce w ramieniu.

Mrugałam w ostrym, białym świetle, czekając, aż w pokoju się uspokoi, aż przy moim łóżku pojawi się jakiś znajomy głos. Pomyślałam, że może to właśnie ten moment, w którym rodzice udowodnią mi, jak bardzo się mylę. Może pojawią się bez tchu, przepraszając, upierając się, że ten dzień ma znaczenie.

Nie, nie zrobili tego.

Godziny mijały w cichych sygnałach. Serena pisała SMS-y. Evan kontaktował się z lekarzem prowadzącym, starając się nie krążyć, ale mu się to nie udawało. Miguel wysłał zdjęcie termosu z zupą z podpisem:

„Czekam, aż wrócisz do domu”.

A moja rodzina? Nic. Ani jednego telefonu, ani jednej wiadomości, ani jednego znaku, że wiedzą i że im zależy.

Kiedy w końcu mnie wypisali, wyszłam w chłodny bostoński wieczór, owinięta w szpitalny koc, z koszulą upchniętą w papierową torbę. Nogi mi się trzęsły. Powtarzałam sobie, że to kroplówka. Prawda jednak tkwiła głębiej.

Kiedy wszedłem do mieszkania, było ciemno i cicho. Opadłem na kanapę, wyciągnąłem telefon i dotknąłem ekranu.

75 nieodebranych połączeń.