Kiedy zemdlałem w pracy, lekarze zadzwonili do mojej żony. Nie przyszła. Zamiast tego, siostra mojej żony oznaczyła mnie na zdjęciu. „Rodzinny dzień bez dramatów”. Nic nie powiedziałem. Kilka dni później, wciąż osłabiony i uzależniony od maszyn, zobaczyłem 44 nieodebrane połączenia i SMS-a od żony i jej taty. „Potrzebujemy cię. Odbierz natychmiast”. Bez namysłu…

Kiedy zemdlałem w pracy, lekarze zadzwonili do mojej żony. Nie przyszła. Zamiast tego siostra mojej żony oznaczyła mnie na zdjęciu. Rodzinny dzień bez dramatów. Nic nie powiedziałem. Kilka dni później, wciąż osłabiony i podłączony do aparatury, zobaczyłem czterdzieści cztery nieodebrane połączenia i SMS-a od żony i jej taty: Potrzebujemy cię. Odbierz natychmiast.

Bez namysłu uświadomiłem sobie coś na temat umierania: nie obchodzi go twoja prezentacja w PowerPoincie ani to, czy osiągnąłeś kwartalne cele. Poniedziałek rano, dokładnie 10:47. Pamiętam, bo cyfrowy zegar na ścianie sali konferencyjnej był ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłem, zanim moje ciało postanowiło zbuntować się na całego przed szefem i połową działu marketingu. W jednej chwili klikam siedemnasty slajd strategii optymalizacji przychodów w trzecim kwartale, a w następnej czuję się, jakby ktoś używał mojej klatki piersiowej jak worka treningowego, a wąż oplatał moje płuca. Kręci mi się w głowie, jakbym wypił całą butelkę tequili na imprezie studenckiej – bez zabawy, która zazwyczaj jest na pierwszym miejscu.

„Johnson, wszystko w porządku?”

To był Peterson z księgowości, prawdopodobnie bardziej przejęty opuszczeniem lunchu niż moją rychłą śmiercią. Próbowałem odpowiedzieć, starałem się zachować spokój, jakbym miał alergię na nasze plakaty motywacyjne, ale mój głos zabrzmiał jak słabe rzężenie, jak balon, z którego schodzi powietrze. Wtedy podłoga – ten brzydki beżowy dywan, na który narzekaliśmy przez trzy lata – rzuciła się na mnie z entuzjazmem golden retrievera. Zgaszone światło.

Kiedy się ocknąłem, wpatrywałem się w te okropne jarzeniówki szpitalne, które sprawiają, że wszyscy wyglądają jak statyści w filmie o zombie. Migotały na tyle, że człowiek wątpił w swoje zdrowie psychiczne i rzucały cienie, które wzbudziłyby zazdrość nawet dyrektora zakładu pogrzebowego. Czułem się, jakby ktoś postawił na nich mały samochód, a do mojego ciała przypięto więcej kabli niż do modelu z wystawy w Best Buy.

„Witamy z powrotem” – powiedziała pielęgniarka o życzliwych oczach i fartuchu pokrytym rysunkowymi kotami. „Napędziłeś nam niezłego stracha. Masz szczęście, że tu jesteś”.

Szczęściarz. Jasne. Leżałem tam, jak ludzka choinka rozświetlona monitorami, czując się błogosławiony w najgorszy możliwy sposób.

Potem przyszedł lekarz – chyba Martinez, może Gonzalez. Mój mózg wciąż fikał salta. Nazwijmy go Doktorem Poważną Twarzą. Miał to spojrzenie, które pewnie ćwiczą na studiach medycznych, to, które mówi: „Zaraz przekażę ci wiadomość, przy której twoje składki ubezpieczeniowe będą wyglądać jak drobne”.