Kilka miesięcy temu sprzedałam całe ranczo, żeby pomóc córce i jej mężowi założyć firmę. W Święto Dziękczynienia jechałam 10 godzin do domu córki, nie mogąc się doczekać, żeby zrobić jej niespodziankę. Kiedy dotarłam na miejsce, spojrzała na mnie i powiedziała: „Przepraszam, mamo, dzisiejsze przyjęcie jest tylko dla zaproszonych gości”.

Wciąż pamiętam dzień, w którym wszystko się zaczęło – dzień, w którym tabliczka „NA SPRZEDAŻ” delikatnie kołysała się na wietrze w Montanie, gdy podpisywałem ostatnie dokumenty.

Czterdzieści trzy lata wspomnień zniknęły jednym pociągnięciem pióra.

„Jesteś tego pewna, Lillian?” – zapytał Jim Hendricks, mój agent nieruchomości i przyjaciel od trzech dekad. Jego zniszczona twarz nie potrafiła ukryć zaniepokojenia.

„To ranczo należy do twojej rodziny od…”

„—odkąd mój dziadek zbudował go gołymi rękami” – dokończyłem za niego, składając czek na kwotę 327 000 dolarów drżącymi palcami.

Ale Megan potrzebuje pomocy w swoim przedsięwzięciu biznesowym, przypomniałem sobie. Rodzina jest najważniejsza. Rodzina jest najważniejsza.

To była mantra, którą mój zmarły mąż, Richard, powtarzał przez całe nasze małżeństwo. Filozofia, która kierowała każdą moją decyzją od jego śmierci osiem lat wcześniej.

Na zewnątrz Shadow – mój starzejący się border collie o zamglonych oczach i sztywnych biodrach – czekał cierpliwie w moim pick-upie Ford z 1998 roku. Miał pojechać ze mną do małego mieszkania, które wynajęłam niedaleko Seattle, tego, które było dwie godziny od Megan, Briana i moich bliźniaczych wnucząt, zamiast dziesięciogodzinnej jazdy samochodem, która zbyt długo nas rozdzielała.

„Te wnuki mają szczęście, że cię mają” – powiedział Jim, wręczając mi kopię dokumentów sprzedaży. „Przeprowadzają się do innego stanu w twoim wieku, żeby być bliżej”.

„Mam sześćdziesiąt osiem lat i nie jestem jeszcze staruszkiem” – odpowiedziałem z cienkim uśmiechem – „ale wiem, co masz na myśli”.