Noc, w której mój smutek się skończył

Szkło uderzyło o twarde drewno i rozprysło się na kawałki, zanim zdążyłem zorientować się, że je upuściłem.

Wróciłam z cmentarza, po wpatrywaniu się w nagrobek z imieniem mojej córki, i poszłam prosto do gabinetu, jak robiłam to każdej nocy przez ostatnie trzy miesiące. Nie zapaliłam górnego światła. Podobało mi się, że w pokoju panował półmrok, oświetlony jedynie mosiężną lampką na biurku i smugą księżycowego światła wpadającą przez drzwi balkonowe.

W jednej ręce wciąż trzymałem mały srebrny medalion, który zostawiłem na grobie, a potem zabrałem, nie mogąc się z nim rozstać. W drugiej, najwyraźniej, trzymałem kubek z wodą. Medalion został. Szkło nie.

Ręka tak mi się trzęsła, że ​​musiałem usiąść.

Mieszkańcy Burlington mówili, że „tonę w żalu”, że „nie jestem sobą” od czasu pożaru. Dom na skraju miasta – ten, w którym moja córka Chloe spędziła weekend u przyjaciół – stanął w płomieniach w środku nocy. Zanim przyjechały ciężarówki, nie zostało po nim nic poza czarnymi belkami i dymem. Powiedzieli mi, że są tam szczątki. Powiedzieli, że nie ma wątpliwości.

Odbyła się ceremonia. Trumna zamknięta. Wypolerowany kamień z jej imieniem.

Wszyscy mówili mi, że muszę to zaakceptować.

Więc spróbowałem. Wypiłem ziołową herbatę, którą moja żona, Vanessa, przynosiła mi każdego wieczoru do łóżka.

„Za twoje nerwy, Marcusie” – mówiła cicho, kładąc dłoń na moim ramieniu. „Nie spałeś”.

Połykałem tabletki, które mój brat, Colby, wciskał mi rano w dłoń.

„Od doktora Harrisa” – powiedział mi. „Po prostu, żeby pomóc twojemu umysłowi odpocząć”.

Z dnia na dzień czułam się cięższa, wolniejsza, bardziej zdezorientowana. Zapominałam o spotkaniach. Gapiłam się w ściany. Traciłam czas. Ludzie mówili, że to smutek. Wierzyłam im.

Aż do tamtej nocy.