„Klęknij i od razu wyczyść moje buty!” – krzyknął miliarder do czarnoskórej kelnerki, ale jej odpowiedź pozostawiła go w osłupieniu…

„Klęknij i od razu wyczyść moje buty!” – słowa te przebiły luksusową restaurację w Manhattan jak bicz.

Każda głowa odwróciła się natychmiast.

Przy mahoniowym stole stał wysoki, siwowłosy mężczyzna w wieku około sześćdziesięciu lat, a jego głos sączył pogardę.

Był nim Charles Whitmore, miliarder i magnat nieruchomości znany ze swoich bezwzględnych interesów i niesławnego temperamentu.

Naprzeciw niego stała Amara Johnson, młoda czarnoskóra kelnerka w wieku dwudziestu kilku lat.

Właśnie odłożyła tacę z koktajlami, gdy Charles zauważył małą plamę wina przy swoich drogich włoskich loafersach.

Nie było to nawet jej wina: kieliszek przechylił się nieznacznie, gdy jeden z jej znajomych popchnął stół, ale Charles zobaczył okazję, by ją upokorzyć.

Amara zamarła.

Pozostali goście, głównie menedżerowie i ludzie z wyższych sfer, przesunęli się nerwowo.

Niektórzy uśmiechnęli się sarkastycznie, inni unikali kontaktu wzrokowego. Charles słynął z takich scen.

Zwykle personel jąkał się w przeprosinach, pochylał głowy i wykonywał polecenia. Tego się spodziewał.

Ale Amara się nie poruszyła. Wyprostowała plecy.

Spojrzała na plamę w płynie na jego butach, a potem powróciła wzrokiem do jego szarych, przenikliwych oczu.

„Nie” – powiedziała spokojnie, głosem pewnym, niemal miękkim… ale wystarczająco mocnym, by wszyscy przy pobliskich stołach usłyszeli.

Charles mrugnął, zaciskając szczękę. „Przepraszam?”