Kobieta, która zażądała, abym zmienił fryzurę i mundur w mojej restauracji, okazała się narzeczoną mojego brata

„Jesteś… jesteś jego siostrą?” wyjąkała.

„Tak, Jill jest moją jedyną siostrą. Właściwie moją młodszą siostrą, chociaż nienawidzi, kiedy ją tak nazywam”. Uśmiechnął się do mnie. „Jill, to Ashley, moja narzeczona. Ta, o której ci mówiłem”.

Ashley zbladła jak ściana. „Chwileczkę, to twoja restauracja? Czy to właścicielka twojej siostry?”

Skinęłam głową i skrzyżowałam ramiona. „Mhm. Wszystko. Od drewnianych podłóg po kartę win”. Całkowicie go przebudowałam przez ostatnie pięć lat.

„Ja… Nie wiedziałam” – wyszeptała, a jej głos łamał się z zażenowania.

Mike wyczuł napięcie, zmieniając wyraz twarzy z zakłopotanego na zmartwiony. „Chwileczkę, co tu się stało? Czy coś przeoczyłam?”

Uśmiechnęłam się. „No cóż, twoja narzeczona poprosiła mnie o zmianę fryzury i kazanie komuś innemu obsługiwać, bo nie chciała, żebym wyglądała zbyt „ładnie” przy twoim stoliku. Najwyraźniej byłam nieodpowiednio ubrana dla personelu restauracji.

Mike’owi opadła szczęka. „Kim ona jest?”

Ashley wyglądała, jakby chciała się schować pod stołem. „Mike, mogę wyjaśnić…”

„Skrytykowałaś wygląd mojej siostry?” Jego głos był cichy, ale słyszałam w nim rozczarowanie.

„Myślałam, że jest kelnerką!” zaprotestowała słabo Ashley.
„Myślałam, że jest kelnerką!” zaprotestowała słabo Ashley.
„I to sprawia, że jest w porządku?” zapytałam. „Uważałaś, że dopuszczalne jest proszenie kogoś o zmianę wyglądu, bo nie chciałaś, żeby wyglądał atrakcyjnie w towarzystwie twojego narzeczonego?”

Później, kiedy Mike odszedł, żeby odebrać telefon służbowy, Ashley cicho odciągnęła mnie na bok. Jej wcześniejsza arogancja całkowicie zniknęła.

„Słuchaj, bardzo mi przykro” – powiedziała. „Mam… traumę, jasne? Mój były zdradził mnie z kelnerką w swojej ulubionej restauracji. Chyba nadal mam poważne problemy z zaufaniem”.

Powoli skinąłem głową. „Rozumiem. Zdrada zostawia blizny. Ale trauma nie usprawiedliwia traktowania ludzi jak śmieci”.

Skrzywiła się. „Masz rację”. Naprawdę przepraszam. Przesadziłem.

Przyjąłem jej przeprosiny. W pewnym sensie.

Powiedziałem jej, że wszyscy mamy rany, ale to, jak traktujemy ludzi, mówi głośniej niż ból, którego doświadczyliśmy. I choć byłbym uprzejmy dla brata, to ta niegrzeczność i osądzanie? Nie przyniosły jej żadnych punktów.