Kobieta oświadcza się chłopakowi po 5 latach – a jego odpowiedź łamie jej serce

„Tak” – odpowiedziała zdecydowanym głosem, mimo że drżała wewnętrznie.

Peter wpatrywał się w pierścionek, a potem w nią. „Ja… nie wiem. Coś tu nie gra. Potrzebuję czasu, żeby to przemyśleć”.

Serce Charlotte zamarło. „Czas? Po pięciu latach?”

Wstał gwałtownie. „Nie mogę tego zrobić, Charlotte. Chyba potrzebujemy przerwy”.

„Zrywasz ze mną?”

„Nie… tylko przestrzeń. Muszę to wszystko ogarnąć.”

Peter odszedł bez słowa, zostawiając Charlotte oszołomioną pośród milczącego, obserwującego tłumu.

Następnego ranka Charlotte wróciła do rodzinnego miasta. Jej matka otworzyła drzwi i zastała córkę zalaną łzami.

„On mnie zostawił, mamo” – szlochała. „Miałaś rację. Czekałam za długo”.

Zamiast ją zbesztać, matka objęła Charlotte. „Może to błogosławieństwo” – powiedziała. „Teraz nie będzie marnował ani minuty twojego czasu”.

Charlotte spodziewała się osądu. Ale ciepło w głosie matki pomogło rozpocząć proces gojenia ran. Może to złamane serce było początkiem czegoś innego.

Mijały tygodnie. Charlotte zaczęła odzyskiwać równowagę. Jej poranne kawy były lżejsze, a kroki mniej ciężkie.

Nowy przyjaciel, Reggie, wysyłał jej codzienne wiadomości – nic poważnego, ale zawsze przemyślane, zabawne i miłe. Nie wiedziała, dokąd to zmierza, ale jego uwaga pomogła złagodzić siniaki, które zostawił po sobie Peter.

Pewnego ranka na jej ekranie pojawiło się znajome imię.

Piotr.

Zaparło jej dech w piersiach.

„Cześć, jak się masz? Możemy się spotkać dzisiaj o piątej?”

Wbrew własnemu rozsądkowi zgodziła się.

W kawiarni panowała cisza, gdy pojawiła się Charlotte. Chwilę później wyszedł Peter z bukietem róż i tym samym pojawił się sam uśmiech, który kiedyś pojawił się.

„Tęskniłem za ciebie” – powiedział, wyciągając rękę po pocałunek.

Charlotte odchyliła się do tyłu. „Nie kończąc”.

Zmarszczył brwi, ale usiadł. „Bałem się” – zacząłem. „Zaskoczyłeś mnie tą propozycją. Na oczach wszystkich… spanikowałem”.

Charlotte skrzyżowała szlak. „Czy pomyślałeś o tym, co ja czuję? Pięć lat, Peter. Bez pierścionka, bez planu. Tylko pusty czas”.

„Nie wiedział, że to ma aż takie znaczenie”.

„Powinno cię to obchodzić” – pogrzeba. „Odszedł”.

Peter położył się do przodu. „Wiem. Ale czas, żeby to powiedzieć. Naprawmy to. Jestem, żeby cię użyć.”

Charlotte wstała.

„Nie, Peter. Miałeś swoją szansę.”

Jego oczy się rozszerzyły. „Kochamy się”.

„Nie. To, co nastąpiło, do zniszczenia. Nie chciałem do niej wrócić”.

Gdy Charlotte odchodząca od kawiarni, jej serce przestało być poważne. Po raz pierwszy od lat poczuła się wolna.

Oświadczyła się mężczyznom, którego kochała, myśląc, że ich do siebie zbliży. Zamiast tego, przyniosło to znaczenie.

Czasami odwaga, przez ryzyko ryzyka, nie ryzyka bajki. Ale daje wolność.

Teraz Charlotte była już gotowa – na nowy rozdział, nowa miłość i życie na zasadach ogólnych.

Ta historia czerpie inspiracja z prawdziwą postacią i wydarzeniami, ale została stworzona zaadaptowana z elementami fikcyjnymi na narrację. Imiona, postać i szczegóły dotyczące, aby uszanować prywatność poszczególnych osób i przestępstwa. Wszelkie obliczenia do osób, żyjących lub zmarłych, lub do prawdziwych wyników, które są niezamierzone.

Autor i wydawca nie zawierają faktów przedstawionych w grze ani postaci i nie ponoszą odpowiedzialności za fałszywe interpretacje. Treść jest prezentowana „tak jak jest”, a wszystkie określone nazwy należą wyłącznie do fikcyjnych postaci, a nie do autora ani wydawców.