Krewni mojego męża stłoczyli się wokół mnie na środku sali, szydząc: „Zdejmij sukienkę. Zobaczmy, co jest takiego „pięknego”, że uważasz, że pasujesz do tej rodziny”. Zamarłam, ręce trzęsły mi się z gniewu i upokorzenia, a nikt z ich strony nie stanął w mojej obronie – wokół nas rozbrzmiewał tylko okrutny śmiech. Zagryzłam wargi, walcząc ze łzami. Ale wtedy cała atmosfera się zmieniła. Moi dwaj bracia – miliarderzy, o których zakładali, że nigdy nie odważę się wspomnieć – weszli. Podłoga zdawała się drżeć, gdy zrobili krok naprzód i ustawili się przede mną. Mój najstarszy brat wpatrywał się prosto w moich teściów, a jego niski, lodowaty głos brzmiał: „Dotknij jeszcze raz mojej siostry… a stracisz o wiele więcej niż tylko swoją marną godność”. Cały tłum zamilkł.

Krewni mojego męża stłoczyli się wokół mnie na środku sali, szydząc: „Zdejmij sukienkę. Zobaczmy, co jest takiego „pięknego”, że uważasz, że pasujesz do tej rodziny”. Zamarłam, ręce trzęsły mi się z gniewu i upokorzenia, a nikt z ich strony nie stanął w mojej obronie – wokół nas rozbrzmiewał tylko okrutny śmiech. Zagryzłam wargi, walcząc ze łzami. Ale wtedy cała atmosfera się zmieniła. Moi dwaj bracia – miliarderzy, o których zakładali, że nigdy nie odważę się wspomnieć – weszli. Podłoga zdawała się drżeć, gdy zrobili krok naprzód i ustawili się przede mną. Mój najstarszy brat wpatrywał się prosto w moich teściów, a jego niski, lodowaty głos brzmiał: „Dotknij jeszcze raz mojej siostry… a stracisz o wiele więcej niż tylko swoją marną godność”. Cały tłum zamilkł.

W chwili, gdy weszłam do środka, poczułam, że coś jest nie tak – jakby powietrze gęstniało od wrogości. Muzyka była radosna, ludzie się uśmiechali, ale wzrok rodziny mojego męża wyostrzył się na mój widok. Starałam się to ignorować. Wygładziłam granatową sukienkę, którą starannie wybrałam, mając naiwną nadzieję, że dzisiejszy wieczór będzie inny. Ale w połowie wieczoru, gdy przechodziłam obok stołu z deserami, krąg utworzył się wokół mnie niczym pułapka, która zatrzasnęła się z hukiem.

„Emmo” – zadrwiła Claire, kuzynka mojego męża, wykrzywiając usta – „zdejmij sukienkę. Chodź. Zobaczmy, co jest takiego „pięknego”, że uważasz, że pasujesz do rodziny Bennettów”.

Rozległo się kilka westchnień, ale nie z oburzenia – raczej z ekscytacji, jakby czekali na rozpoczęcie przedstawienia. Jej bracia uśmiechnęli się krzywo. Matka skrzyżowała ramiona i skinęła głową z aprobatą. Zaparło mi dech w piersiach, gdy ich głosy zaczęły się na siebie nakładać, drwić i upokarzać.

„Pożyczyłaś tę sukienkę?”
„Teraz myśli, że ma klasę”.
„Zobaczmy, czy coś pod nią ukrywa”.

Poczułam, jak drżą mi ręce. Zacisnęłam szczękę, żeby powstrzymać łzy. Rozglądałam się po pokoju za moim mężem – Markiem – ale śmiał się razem ze swoimi wujkami, udając, że nic nie słyszy. Udawał, że nie widzi, jak jestem uwięziona jak osaczone zwierzę.

Przeszył mnie dreszcz wściekłości, ale pozostałem nieruchomy. Zamarznięcie było jedynym sposobem, żeby się nie załamać.

Potem wszystko się zatrzymało.