Lekarz asystuje przy porodzie swojej byłej dziewczyny, ale blednie w chwili, gdy widzi dziecko

Kilka godzin później, gdy w ośrodku znajduje się ciszej, a adrenalina opadła, w pokoju socjalnym, wszystko przetworzone. Jego była dziewczyną duchem z jego przeszłości, rozdziałem, który był niedostępny. Teraz, nie tylko jako wspomnienie, ale z namacalnym dziedzictwem ich historii – jego dzieckiem.

Drzwi skrzypnęły i nastąpiły do ​​środka, już nie jako przestraszona pacjentka, ale kobieta z zdarzeniem do opowiedzenia. Usiadła naprzeciwko niego, aw jej oczach malowała się mieszanka przeprosin i determinacji. „Nigdy nie chciał, aby tak się stało” – zaczęło drżącym wystąpieniem.

Słuchał, jak przedstawiał się, jak strach ją odepchnął, jak wkrótce po wyjeździe wystąpiła, i zmagała się z dodatkowym o wyposażeniu. Życie było trudne, a ona została potwierdzona przez wyszukiwanie siebie, że najlepiej wychować dziecko samotnie, oszczędzając mu tego zamieszania. Ale los, jak się zdawało, miał inne plany.

Milczał, chłonąc jej słowa, a gniew stopniowo opuszczał miejsca poczuciu odpowiedzialności. Dziecko było jego synem, żywym ogniwem linkowym z dawną miłością i przyszłością, której się nie spodziewał. Nie można tego zmienić, co się stało, ale można wybrać, jak iść dalej.

„Żałuję, że mi nie powiedziałeś” – powiedział w końcu, aw jego głosie było słychać podejrzanego w czasie rzeczywistym.

„Wiem” – żałoba cicho, a na jej twarz malował się żal.

Potencjalnie godzinami, przekopując się przez szczątki swojej przeszłości, składając w całości kruche części. Nie byli już beztroskimi latami starszymi kilku lat, ale łączyło ich coś innego – dziecko, szansa na odkupienie. Gdy wychodzi z salonu, aby sprawdzić, co z synem, Natarcie zabłysła w najmniejszym oczekiwanym miejscu – w szpitalnej sali, gdzie życie przybrało nieoczekiwany atak, wystąpiła druga szansa na napisanie swojej historii na nowo.