Lekarz odmawia leczenia czarnoskórej dziewczyny, ponieważ uważa, że ​​nie mają pieniędzy na zapłatę — kiedy przyjeżdża jej ojciec, od razu traci pracę.

Drzwi oddziału ratunkowego otworzyły się z hukiem, gdy wszedł Marcus Thompson, ojciec Avy. Wysoki mężczyzna po trzydziestce, ubrany w ciemny garnitur, dominował w pomieszczeniu. Dwóch mężczyzn w mundurach ochrony podążało tuż za jego prywatną ochroną.

Carla rzuciła się ku niemu. „Marcus, dzięki Bogu. Odmówił jej pomocy!”

Spojrzenie Marcusa padło na Avę – spoconą, drżącą, szepczącą cicho: „Tato…”. Poczuł ból w piersi, gdy klęczał obok niej. „Jestem tutaj, kochanie. Trzymaj się”.

Następnie wstał, jego oczy były stalowe, gdy zwrócił się do doktora Harrisa.

„Odmówiłeś leczenia mojej córki?” zapytał cicho.

Dr Harris nerwowo zmienił fartuch. „Proszę pana, postępowałem zgodnie z protokołem szpitalnym. Nie możemy przyjmować pacjentów bez potwierdzenia stanu finansowego”.

„Sytuacja finansowa?” – przerwał mu Marcus. „Zobaczyłeś cierpiące dziecko i pomyślałeś o pieniądzach? Zobaczyłeś jej skórę, zobaczyłeś moją siostrę i założyłeś, że nie będziemy w stanie zapłacić. O to właśnie chodzi, prawda?”

W poczekalni zapadła cisza. Pielęgniarka, która wcześniej usłyszała rozmowę, spuściła głowę ze wstydu.

„Nie miałem tego na myśli” – mruknął dr Harris. „Tylko próbowałem”.

Marcus podszedł bliżej. „Czy ty w ogóle wiesz, kim jestem? Jestem wiceprezesem ds. operacyjnych w Northwell Medical Systems – firmie, która finansuje ten szpital. A ty odmówiłeś opieki mojemu dziecku?”

Twarz doktora Harrisa zbladła. „Ja… ja nie wiedziałam…”

„Nie obchodziło cię to” – powiedział Marcus. „Pozwoliłeś, by uprzedzenia podjęły twoją decyzję”.

Właśnie wtedy przybyła administratorka szpitala, zaalarmowana przez personel. Zamarła, gdy Marcus odwrócił się w jej stronę.

„Ten mężczyzna odmówił udzielenia pomocy doraźnej dwunastoletniej dziewczynce – mojej córce. Czy zdajesz sobie sprawę, jaki pozew czekałby twój szpital, gdyby coś jej się stało?”

Twarz administratora zbladła.