Luke wciąż stał na mokrym chodniku…

Mężczyzna kiwnął głową.

— W takim razie porozmawiajmy przy kawie.

Usiedli w kącie kawiarni. Richard wyjął notes, coś zapisał i powiedział:

— Moja firma szuka ludzi mądrych i uczciwych. Nie potrzebuję dyplomów. Potrzebuję ludzi, którzy potrafią podejmować właściwe decyzje, kiedy naprawdę się liczy. Czy może pan jutro przyjść do naszego biura, na dwudzieste siódme piętro „Alford & Partners”?

Luke otworzył usta, nie dowierzając.

— Ja… oczywiście, tak.

— Świetnie. I proszę się tym razem nie spóźnić.

Kiedy Richard wyszedł, Luke siedział jeszcze chwilę, patrząc na parującą kawę. Nie wiedział, czy to sen, czy los postanowił dać mu drugą szansę.

Następnego dnia, punktualnie o dziesiątej, stanął w holu szklanego biurowca. Windą wjechał na dwudzieste siódme piętro. Serce biło mu mocno. Drzwi otworzyły się — i zobaczył przestronny gabinet z widokiem na Tamizę.

Richard czekał na niego, oparty o biurko.

— Cieszę się, że pan przyszedł. Chciałbym pana przedstawić mojemu zespołowi. Wiedzą, kim pan jest.

— Jak to — „wiedzą”?

— Opowiedziałem im pańską historię. Najpierw bez imienia. O młodym człowieku, który poświęcił wszystko, by uratować obcego. Wszyscy chcieli pana poznać.

Do gabinetu weszło kilku ludzi, uśmiechniętych, życzliwych.

— To Sarah, dyrektorka projektów — powiedział Richard. — Od dziś będzie pan z nią pracował.

Luke nie mógł wydusić słowa.

— Ale ja nie mam doświadczenia, nie mam dyplomu…

— Ma pan coś ważniejszego — przerwał mu Richard. — Ma pan charakter.

Minęły miesiące. Życie Luke’a zmieniło się całkowicie. W biurze nauczył się więcej niż w czterech latach studiów. Richard zabierał go na spotkania, uczył podejmowania decyzji i słuchania ludzi. Każdy dzień był jak nowy egzamin — ale tym razem Luke nie mógł się spóźnić, bo już był tam, gdzie powinien.

Czasem, wieczorami, gdy biuro pustoszało, Richard mówił:

— Wiesz, Luke, kiedy mnie uratowałeś, zmieniłeś nie tylko moje życie. Swoje też. Człowieka poznaje się po wyborach, których dokonuje, gdy nikt nie patrzy.

Luke zawsze się uśmiechał, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Wiedział tylko, że dyplom nie był końcem jego drogi, a początkiem nowej.

Rok później, w rocznicę tamtego dnia, Richard wezwał go do gabinetu. Na biurku leżała koperta z logo firmy.

— Co to jest? — zapytał Luke.

— Twój stały kontrakt. I coś jeszcze.

W środku była rekomendacja podpisana przez Richarda Alforda, skierowana do dziekana Uniwersytetu Londyńskiego:

„Ten młody człowiek wykazał się większą odwagą, kompetencją i uczciwością niż tysiąc absolwentów. Każda uczelnia byłaby dumna, mając go wśród swoich.”

Z tym listem Luke wrócił na uczelnię. Dziekan przeczytał go, milczał przez chwilę, a potem powiedział:

— Do zobaczenia na ceremonii, panie Harper.

W dniu rozdania dyplomów niebo nad Londynem było czyste. Richard siedział w pierwszym rzędzie i uśmiechał się. Luke, w todze absolwenta, spojrzał na niego i poczuł ścisk w gardle. Wiedział, że to nie koniec, lecz dowód — że jeden wybór, podjęty z serca, potrafi zmienić całe życie.

Po ceremonii podeszli do siebie. Richard wyciągnął rękę.

— Mówiłem, że tego nie zapomnę — powiedział cicho.

Luke uśmiechnął się.

— Ja też nigdy nie zapomnę, panie Alford. Nigdy.

Deszcz już nie padał. Tylko łagodne, popołudniowe światło kładło się na mieście, które było świadkiem spotkania dwóch losów połączonych jednym wyborem. A gdzieś głęboko w sobie Luke wiedział, że prawdziwy egzamin dopiero się zaczynał.